All for Joomla All for Webmasters

Stekel de Egel.

Het eerste voorjaarszonnetje verdwijnt langzaam uit beeld, ergens in de verte hoor je de roep van een kerkuil!
Voorjaar!….vele dieren hebben er naar verlangd, het was een lange en koude winter met veel sneeuw waarvan de laatste restjes nu wegsmelten!
De natuur komt langzaam maar zeker weer tot leven, de merels achter op de brink laten al voorzichtig de eerste deuntjes horen!
Eindelijk voorjaar, het was een nare winter voor alle dieren, Stekel heeft van dit alles niets gemerkt!
Stekel heeft de hele winter heerlijk in zijn warme nestje gelegen, en geslapen als tien marmotten!
Stekel woont onder een grote composthoop die achter een vervallen boerderijtje ligt, vlak naast de composthoop ligt een boomgaard!
In deze boomgaard is Stekel regelmatig te vinden, hier vind hij de heerlijkste hapjes, Stekel draait zich om in zijn slaap, hij droomt over heerlijke appeltjes, zoetsappige peren en prachtige rode bessen.
Hij is gek op eten vooral de kruisbessen vind Stekel heerlijk, maar het allerlekkerst vind hij toch wel een vette regenworm!
Nu willen jullie natuurlijk weten wie Stekel is?, nou misschien heeft zijn naam het al een beetje verraden, maar Stekel is een Egel!
En wist je dat Egels de hele winter liggen te slapen, de meeste Egels duiken ehm kruipen in november in hun warme bedje en slapen dan meestal tot eind april!
Ook stekel slaapt, het is half april en het duurt niet lang meer of hij word ook wakker, maar voor nu droomt hij over eten en dat is een teken dat zijn winterslaap niet lang meer zal duren!
Ik denk dat een egel best wel honger heeft na zo’n lange en koude winter, Egels eten de hele zomer door, er moet natuurlijk wel een vetlaagje worden gekweekt voor de komende winter!
Ook Stekel heeft dat gedaan, de laatste dagen voor hij aan zijn winterslaap begon sleepte hij al met zijn dikke buikje over de grond!
Een paar patrijzen die ook bij de boerderij woonden hadden hem al uitgelachen, “Hey Stekel!…je moet niet zoveel vreten je lijkt wel en plof-egel”, en schaterlachend liepen ze verder!
Stekel haalde dan zijn schoudertjes op en liep dan weer zijn neusje achterna, wist je dat egels een hele goede neus hebben? ze ruiken echt alles en zo kunnen ze ook de lekkerste hapjes vinden!
Ook de oortjes van Egeltjes werken uitstekend, ze horen echt alles vooral de laatste roddels waar Stekel zo gek op is, hij had gehoord dat Pa Kerkuil stiekem was uit geweest met Kei het steenuiltje. Stekel vond dat super grappig omdat Kei het Steenuiltje wel drie keer zo klein als pa kerkuil, haha
De Steenuiltjes wonen in een oude knotwilg dicht bij de sloot, pa en ma Kerkuil wonen op de oude zolder waar vroeger het hooi voor de winter werd opgeslagen, er wonen ook vele muizen en daar houden de uiltjes wel van!
Rond de boerderij woonde Griezel de lapjeskat, Stekel had hem Griezel genoemd omdat het een naar beest was, die het altijd op hem gemunt had!
Griezel had de laatste keer een koekje van eigen deeg gekregen, Stekel was lekker aan het scharrelen onder de appelbomen op zoek naar een lekker hapje, toen ineens uit het niets dook Griezel boven op hem.
Nu kunnen Egeltjes zich razend snel oprollen, Egeltjes veranderd dan in een rond spelden kussen, alleen zitten nu de scherpe puntjes aan de buitenkant!
En de stekels van Stekel zijn vlijmscherp dat heeft Griezel ook gemerkt, hij heeft drie dagen met een paar stekels in zijn kin rondgelopen, als Stekel er aan denk dan schiet hij nog in de lach!
Als een vuurpijl was Griezel jankend in de verte verdwenen, eigen schuld dikke bult vind Stekel!
Stekels slaap word onrustiger, het zal nu niet lang meer duren of Stekel zal wakker worden!
Hij heeft heerlijk geslapen in zijn huisje onder de composthoop, Stekel heeft op jonge leeftijd zijn vader en moeder al verloren, op een avond zijn ze beiden niet meer Thuis gekomen!
Volgens een van de houtduiven waren ze gepakt door het monster met de lichtgevende ogen!
Het was geen makkelijke tijd voor hem, hij had ook al geen broertjes of zusjes en toen pa en ma niet meer terug kwamen was Stekel helemaal alleen!
Met pijn in de buik word hij langzaam wakker, mmmm  ik wil verder slapen denkt hij knorrig het is nog veel te vroeg, hij voelt zijn knorrende buikje en denkt dan even terug aan de lekker hapjes die hij voor de winter heeft gegeten!
“Jammie lekkere appeltjes”, mompelt hij, nee!…dat is nog veel te vroeg bedenkt hij zich, Stekel rekt zich uit en zijn neus maakt en snuffelend geluid!
Langzaam maar zeker komt Stekel in beweging en langzaam loopt hij naar buiten, voorzichtig kijkt hij in het rond, aandachtig luistert hij of er ook iets te horen is, maar hij ruikt niets, hoort niets, en ziet niets!
De kust is veilig en dan wandelt Stekel voor de eerste keer in het nieuwe jaar naar buiten, bij een plasje water gaat hij wat drinken, heerlijk wat had ik een dorst denkt Stekel!
Dan gaat hij de boel eerst maar eens verkennen en rustig wandelt hij richting de boomgaard!
De meeste dieren gaan slapen of liggen al in hun warme nestjes te slapen als Stekel de boel gaat verkennen, Egels zijn echte nachtdieren!
Het is een heerlijke rustige nacht en het is nog vroeg in het voorjaar, zo nu en dan hoort hij een uil in de verte rooepen, maar voor de rest is het erg stil!
Brrrr…..een rilling gaat door Stekels lijfje, “straks maar weer snel op huis aan en dan nog lekker even slapen, mompelt hij in zich zelf!!
Onderweg vind Stekel nog wat hapjes die hij zich goed laat smaken, dan kuiert hij weer richting de compost hoop!
Langzaam kruipen de dagen voorbij, elke avond gaat Stekel er op uit  op zoek naar lekker hapjes, om dan vroeg in de morgen lekker weer te gaan slapen!
Het is nu volop voorjaar de fruitbomen staan in volle bloei, de vogels zingen de hele dag en zijn druk met het bouwen van hun nestjes!
Stekel slaapt overdag dus krijgt hij er weinig van mee, in de vroege morgen maakt hij wel eens een praatje met de patrijzen of met andere bekenden , om dan vervolgens weer in zijn bedje te duiken!
Er zijn soms momenten dat Stekel zich eenzaam voelt en dat zijn dan de momenten dat hij zijn ouders mist, een klein momentje is hij dan droevig en dan schut hij die gedachten weer van zich af en vervolgd hij zijn weg!
Elke nacht is Stekel op pad, zo nu en dan maakt hij ook een praatje met pa of ma Kerkuil die dan ergens op en paaltje zitten of met een van de Steenuiltjes!
Soms komt Stekel ander dieren tegen en sommige gaat hij ze liever uit de weg zoals de familie marter!
Gelukkig heeft Stekel goede oren en een goede neus en zo maakt hij zo nu en dan een omweggetje!
Van elke bewoner kent Stekel wel de geurtjes en de geluiden en dat is reuze handig!
Twee nachten geleden heeft Stekel een ander geurspoor geroken, een geurtje die hij niet kent en dat maakt Stekel extra voorzichtig, je weet maar nooit!
Extra op zijn hoede wandelt Stekel ook nu weer richting zijn huisje, snif, snif, stokstijf blijft Stekel staan en luistert aandachtig, in de verte hoort hij een ritselend geluid!
Heel voorzichtig sluipt hij richting het geritsel, wie of wat zou het zijn?, vraagt hij zich af.
Nieuwsgierig spitst hij zijn kleine oortjes en blijft zich afvragen wat het is, in gedachten blijft hij een moment staan, en als hij zijn aandacht weer richt op het geluid bemerkt hij dat het geritsel is verdwenen, hmmm
Als hij begint te gapen besluit hij om weer naar huis te gaan, zijn buikje is weer gevuld en van dat gescharrel door de boomgaard en om de oude vervallen boerderij wordt je best wel moe.
Lang duurt het niet of Stekel is weer in dromeland, toch is zijn slaap een beetje onrustig, hij vraagt zich elke keer weer af wie er om zijn huisje sluipt!
Nu had hij het ook al aan pa en ma  bosuil gevraagd, maar die waren drukker met hun zelf dan met de omgeving, tja, het is voorjaar dan krijg je dat 😉.
Een paar nachten later was het dan zover, Stekel had weer een vreemd gevoel in zijn buikje en nee hij had niet teveel of te weinig gegeten!
Het gevoel wat hij voelde was vreemd, erg vreemd zelfs hij had dit nog nooit gevoeld, hij wilde het van zich afschudden maar dat lukte niet echt!
Stekel was onderweg naar de oude moestuin, daarvoor moest hij twee keer onder een oude beukenhaag door.
Net voordat Stekel voor de tweede keer onder de haag door wilde kruipen hoorde hij geritsel, en snoof hij weer die onbekende geur op, meteen was Stekel alert en waakzaam!
Hij probeerde het geluid te traceren om vervolgens voorzichtig die richting op te sluipen, het geluid kwam van de andere kant van de eerste haag, best wel vreemd vond Stekel omdat hij daarnet vandaan kwam!
Hij besloot om meteen naar de andere kant van de haag te gaan, Stekel wilde nu wel eens weten wie of wat er op steeds zijn erf liep rond te struinen!
Maar op het moment dat hij zijn neus door de kleine doorgang onder de haag stak, gebeurde dat ook vanaf  de andere kant, even later lag hij in een reflex opgerold voor de doorgang!
Tja, je weet dat als egels zich zelf willen beschermen, dat ze zich dan meteen oprollen en zich als het ware veranderen in een rond spelden kussen en daar houden ander dieren niet zo van!
Na een paar minuten kwam het neusje van Stekel tevoorschijn en een paar kleine oortjes, die meteen gespitst waren zoek naar wat zich aan de andere kant van haag bevond!
Ook de kleine kraaloogjes kwamen tevoorschijn en keken meteen onder door de smalle doorgang van de haag, in het zwakke maanlicht ziet hij een zichzelf aan de andere kant van de haag!
Huhh….even snapt hij er niets van “hoe kan dat dan?” mompelt hij en meteen hoort hij aan de andere kant een warm stemmetje die vraagt,  “wie ben jij?”.
Ehm huhh wie wat ehh ikke euh?, aan de andere kant van de haag word er zacht gelachen.
Het vreemde gevoel word er alleen maar erger door, zijn hele buikje draait alsof het een draaimolentje is.
Stekel snapte er helemaal niets meer van, wat gebeurt er allemaal?
Stekel raakt er van in de war, hij is al zo lang alleen dat wat hij nu toch ziet niet kan verwerken in zijn kleine bolleke.
Hij zag zich zelf alsof hij in een spiegel keek maar dan met een  heel lief gezichtje en dan beginnen zijn kleine knietjes ook nog een eigen leven te lijden.
Ze beginnen te wiebelen alsof het niets is, Stekel raakt er helemaal van in de war, hij deinst achteruit en meteen komt het andere wezentje onder door de haag gekropen, Hallo….
Stekel kijkt verbaast naar zijn pratende evenbeeld, hij wil ook hallo zeggen maar zijn zachte stemmetje blijft ergens achter in zijn keel hangen, arggg dat is het enige wat eruit zijn mondje komt.
Kun jij niet praten? “vraagt een lief stemmetje”, Stekel voelt het bloed naar zijn hoofdje stromen en hij knik alleen maar met zijn hoofdje, maar in plaats van dat hij ja knikt knikt hij nee….
Het andere egeltje (want dat was het natuurlijk) kijkt Stekel met een snuitje vol medelijden aan, maar zegt niets.
Stekel schraapt zijn keeltje, er komt een geluid uit wat niet echt vriendelijk klinkt.
Het andere egeltje blijft verbaast naar Stekel kijken maar zegt nog steeds niets.
Nogmaals schraapt Stekel zijn keeltje en zegt dan “ik kan wel praten hoor”  het er komt er een beetje verontwaardigd en snauwerig uit.
“Dat is mooi”, zegt het egeltje om  vervolgens onder de haag door te kruipen en in het donker te verdwijnen.
Stekel blijft achter met een verbaast snuitje, na een tijdje komt Stekel weer een beetje tot bezinning, nog steeds verbaast over wat hij heeft meegemaakt.
Dan gaat Stekel ook door de kleine opening onder de oude beukenhaag naar de andere kant richting de boomgaard.
Echter het andere egeltje is in geen velden of wegen meer te bekennen, even denkt Stekel na en besluit dan om naar huis te gaan, daar kan hij in alle rust nadenken over het geen wat hem overkomen is.
Stekel kan zijn slaap niet vatten, hoe hij ook gaat liggen het lukt gewoonweg niet, het onrustige gevoel in zijn buikje wil maar niet verdwijnen en het eten van enkele kruiden had hem ook al niet geholpen.
Er ging van alles door zijn kleine bolleke, pfffff
In de avond schemering, meestal de tijd dat egeltjes op stap gaan, komt ook Stekel tevoorschijn uit zijn huisje onder de grote composthoop,  met een wrevelig gevoel, en met een humeur dat is gedaald tot ver onder nul punt.
Dat kwam natuurlijk door het tekort aan slaap, Stekel had geen oog dicht gedaan en dat allemaal door de gebeurtenis van de vorige nacht!
Pa uil zat op een paaltje te zoeken naar vette muizen, hij zag Stekel aan komen wankelen!, “ben je ziek?” vroeg pa uil aan Stekel.
Stekel die helemaal in gedachten op weg was naar de boomgaard (tenminste dat dacht hij) liep zonder te reageren pa uil voorbij!
Pa uil keek verbaast naar Stekel die zonder op te kijken voorbij wandelde, pa uil schudde met zijn koppie om vervolgens maar weer op zoek te gaan naar vette muizen, er moesten vier monden worden gevoed dus pa uil had geen tijd om achter Stekel aan te gaan!
Stekel wandelde zonder na te denken richting een grote vervallen hooimijt, deze hooimijt stond flinke afstand van de oude vervallen boerderij.
Stekel kwam daar nooit en waarom zou hij ook, hij kon genoeg eten vinden in de oude moestuin en in de boomgaard!
Maar nu liep hij als en kip zonder kop zo maar richting de hooimijt.
Stekel kon geen hap door zijn keeltje krijgen, normaal had hij een zeer goede eetlust maar vandaag helemaal niet, of dat door het draaierige gevoel kwam in zijn buikje wist hij niet!
Langzaam strompelde hij voort richting de hooimijt want lopen kon je het niet noemen!
Plotsklaps zo uit het niets hoorde hij weer dat stemmetje “miste je me nu al?” het was het zelfde egeltje als de vorige avond, en lieve lezers dit egeltje was niet op haar mondje gevallen!
Stekel die helemaal in gedachten richting de hooimijt was gestrompeld schrok op uit zijn gepeins, huhh?………watte?
Ojee, vervolgde het egeltje “ben je op je mondje gevallen?”.
Stekel werd er een beetje wrevelig van, “Nee hoor helemaal niet!”.
“Zow, het kan praten”, vervolgde het egeltje.
“Ja hoor dat kan ik heus wel”, antwoorde Stekel een beetje bitsig.
“Ooohw wat zijn we vriendelijk”, reageerde het egeltje.
Stekel vond het maar een vreemd gesprek en zijn lijfje werkte ook al niet echt mee, knikkende knieën en dat vervelende gevoel in zijn buikje.
Nee…..hij was niet echt zich zelf en dan staat er ook nog zo’n vreemd schepsel hem te bekritiseren!
“Heb je ook een naam?” vroeg de vreemde egel.
“Ja hoor die heb ik heus wel“ antwoorde Stekel.
“En wat is die dan?” vroeg de egel.
Ohw eum….
“Is je naam ohw eum?”, Was de snelle reactie van het egeltje.
“Nee natuurlijk niet wie noemt zijn kind nu ohw eum mijn ouders in ieder geval niet”, Stekel werd er een beetje knorrig van, wat een bijdehand ding pff , dacht hij.
“Wat is je naam dan?” , ook het egeltje werd er een beetje ongeduldig van….”pfff mannen!”, vervolgde ze.
Stekel……..
“Mijn naam is Stekel”, en dat kwam er vol trots uit, Stekel vond dat hij een mooie naam had, zijn opa had dezelfde naam gehad als hij nu heeft en daar was Stekel echt wel trots op.
“Hallo Stekel….en ik ben Plien vernoemd naar de moeder van mijn moeders moeder”.
Stekel die dat niet zo snel kon volgen knikte alsof hij het allemaal had begrepen, nu was Stekel niet echt de snuggerste op het gebied van vrouwen!
Eigenlijk was ma egel de enige vrouw die hij had gekend, Stekel wist eigenlijk niet wat hij met haar aan moest, zijn lijf begon alleen maar raar te doen als ze dichterbij kwam, een beetje kriebelig werd hij er wel van!
“Heb je al een vriendinnetje?” vroeg Plien, “huhh wattes?” reageerde Stekel.
“Heb je al een meisje?, verkering?, vrouw?, partner” ging Plien verder, “of ben je al getrouwd?”.
Ze ratelde maar door, “heb je al iemand op het oog?”.
Stekel keek haar verbaast aan en dacht even na over wat hij wilde antwoorden.
“Oeps….ik moet weg, daag Stekel kom je morgen ook nog?” En weg was ze.
Stekel bleef verbaast en beduusd achter, hij had het antwoord nog op zijn tong liggen, pas na enkele minuten besloot hij maar om terug te gaan naar de boomgaard, daar was het tenminste lekker rustig!
Stekel lag heerlijk te slapen met een grote glimlach op zijn mond en met blosjes op zijn wangen, hij droomde over Plien,  samen zweefden ze over de grote groene weiden en kwamen dan de grootste appels en peren tegen en de heerlijkste vette wormen.
Stekel was een echte smulpaap en hij droomde vaak over de lekkerste hapjes.
En nu was hij dan samen met Pien en aten ze van appels die wel tien keer zo groot waren als ze zelf waren.
Plotseling werd Stekel opgeschrikt uit zijn slaap, hij hoorde een harde knal en nog een en nog een!
Onweer dacht hij en voorzichtig stak hij zijn neusje buiten de woning, buiten was het erg donker het regende en waaide hard, heel hard zelfs het ging flink te keer.
Het liep al tegen de avond als storm over de boomgaard van de oude boerderij trekt, Stekel besluit om binnen te blijven, hij heeft een kleine voorraad kast waarin nog wat gedroogde appeltjes en ander fruit ligt opgeslagen voor tijden zoals dit!
En terwijl hij heerlijk aan het smullen is komt er een vervelend gevoel over hem heen, Plien mommelt hij….hij denkt ineens aan Plien die onder de oude en vervallen hooiberg woont.
Stekel word steeds onrustiger en het nare gevoel neemt alleen maar toe, hij denkt een tijdje na en besluit als de storm minder is geworden om dan naar haar toe te gaan!
Snel eet Stekel zijn buikje vol en gaat dan bij de uitgang staan wachten tot de storm minder word, even later besluit hij toch maar te gaan het onrustige gevoel neemt allen maar toe.
Zo snel als maar kan gaat Stekel richting de hooimijt, onderweg moet hij een paar keer schuilen, hij kan zich niet herinneren dat hij ooit in zijn leventje zo’n storm heeft meegemaakt, brrrr
Overal liggen takken en andere rommel, en Stekel moet een heel stuk omlopen, omdat er een grote tak voor de opening van de oude  beukenhaag ligt!
Het is een hele onderneming om bij de hooiberg te komen en het duurt dan ook veel langer dan normaal!
Als hij dichterbij de hooiberg komt ziet hij als het bliksemt dat de hooiberg flink geleden heeft onder de storm, nu weet Stekel niet precies waar Plien woont, ze heeft alleen maar verteld dat ze onder de hooiberg woont.
Stekel besluit rondom de hooiberg te lopen en wie weet vind hij haar huisje wel, de storm is over zijn hoogte punt heen en trekt richting het hoge noorden, maar helemaal voorbij is het nog niet!
Plotseling lijkt het wel of Stekel een stemmetje hoort, hij spits zijn kleine oortjes het lijkt wel of hij iemand om hulp hoort roepen, door de storm is echter het moeilijk te horen!
Maar met de kleine oortjes van Stekel is niets mis en weer hoort hij dat stemmetje, help!……”Plien???”, mompelt Stekel….
Stekel probeert te achterhalen waar het geluid wegkomt en dat is niet zo makkelijk als je zou denken.
Gelukkig neemt de storm steeds verder af, Stekel loopt langs de hooiberg die eigenlijk geen hooiberg meer is, er is nog maar een klein bergje hooi over van de grote hooiberg,
er is veel van het hooi door de storm weggeblazen!
Stekel die nu veel dichter bij het hooibergje is gekomen hoort dan weer dat stemmetje maar dan veel dichterbij.
Zo snel als zijn kleine beentjes hem kunnen dragen rent hij naar de plek waar hij meent het geluid te horen!
“HALLOOOO!!!!”……roept Stekel zo hard als hij kan en meteen komt er aan antwoord…”hier ben ik!!”.
“Ben jij dat Plien” roept Stekel!
“Help me ik zit vast” Stekel hoort meteen het angstige stemmetje van Plien.
Vol vuur drukt en krabt Stekel al het hooi en andere rommel weg die op de weg liggen naar Plien.
Moeizaam komt Stekel vooruit en langzamer dan gehoopt komt hij dichter bij Plien.
“Plien !…..” Stekel roept haar naam, “Stekel ik ben hier” hoort hij haar zeggen met een bibberend stemmetje……“ik zit vast!….Stekel!!..help me!!”
Stekel is als een gek bezig om bij haar te komen het hooi en alle andere rommel word weggehaald het is een heel karwei en dat terwijl de regen met bakken uit de lucht valt.
Stekel merkt niet eens dat dat hij al tot zijn knietjes in het regenwater staat, hij is bezig om de rommel weg te halen en zijn gedachten zijn bij Plien…zijn plien?
Stekel schud met zijn kleine koppie alle gedachten weg en focust zich dan weer op de rommel, steeds dichter komt hij bij Plien.
Het duurt niet lang of hij is bij haar, het is donker en ondanks dat egeltjes uitstekende oogjes hebben en goed kunnen zien in het donker is het moeilijk te zien hoe Plien vast zit!
Plien verteld aan Stekel dat ze vast zit onder een baal hooi en er niet onderuit kan komen!
Stekel denkt een moment na maar ziet dan een rood strotouw, wat als ik die nu eens door bijt?, denk hij.
Dan..….mmmm, veel tijd heeft hij niet om na te denken hij hoort Plien kreunen door het gewicht van de hooibaal!
Even aarzelt hij nog maar dan bijt hij het rode touw in tweeën, de geperste baal hooi valt als een explosie helemaal uit elkaar.
Doordat de baal uiteen valt komt Plien vrij, natuurlijk met een beetje hulp van Stekel, het water was inmiddels flink gestegen, de beide egeltjes stonden er al tot hun middel in.
De regen die met bakken uit de lucht viel had voor deze stijging gezorgd, gelukkig waren de meeste buien al weer over getrokken!
“Bedankt Stekel als jij er niet was geweest dan was ik vast verdronken”.
Plien had bijna haar leven verloren door de storm en van haar huisje was er ook niets meer over, gelukkig leefde ze nog dankzij Stekel.
“Kom we gaan naar huis” stelde Stekel voor, “maar ik heb helemaal geen huis meer” Snikte Plien.
“kom maar mee” en stekel liep richting de grote composthoop waaronder het huis van Stekel te vinden was.
Bibberend liep Plien achter Stekel aan ze was koud nat en verdrietig.
Het duurde niet lang of Stekel en Plien waren aangekomen bij de compost hoop, Stekel ging naar binnen en Plien volgde hem het grote warme nest in!
Even later waren Stekel en Plien gedroogde appeltjes aan het eten, ze hadden erge honger gekregen van hun avontuur!
En onder het eten keken ze elkaar diep in de ogen en vonden hun liefde in elkaar.

Hoe ging het verder…….

Nog vele jaren maakte het verliefde stelletje de omgeving van de oude vervallen boerderij onveilig.
Alleen zijn ze niet gebleven want het duurde niet lang of piep kleine egeltjes volgden Pa en Ma door de oude boomgaard of de vervallen moestuin op zoek naar de lekkerste hapjes!

 

IKKE

Stekel op weg naar de Hooimijt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.