All for Joomla All for Webmasters

Hoofdstuk 8

Hoofdstuk 8

 

Arme kinderen zij moeten tot vijf uur naar school, als het niet anders kan haal ik ze wel op, mompelde ik tussen een paar happen door.

Maar je vertelde dat je vannacht op wacht moet staan! Van wie moet dat?, vroeg ik.

Ja inderdaad, we lopen al een paar weken wacht, in en om je huis, maar we konden toch niet voorkomen dat ze in het huis zijn geweest.

Ze? Vroeg ik verbaast aan Daron.

Ja, de kobolden natuurlijk, ze zijn op zoek naar de sleutel, en ze zijn er achter gekomen dat jij er wat mee te maken hebt, maar wat dat weten ze niet, ze denken dat er bij jou een sleutel is verstopt, en die zoeken ze nu.

Torin heeft je wc bril, veranderd, en nu deken de kobolden dat ze een deel van de sleutel hebben, daarom laten ze je nu ook met rust, maar lang zal dat vast niet duren.

Ze hebben wat in je eten of drinken gedaan, en daarom was je ook zo ziek, en dat in combinatie met het lezen in het boek, was je zieker dan anders.

Torin heeft daarom besloten te wachten met het volgende deel in het boek, omdat je eerst meer kracht moet hebben.

Ik mocht je een groot deel uit het boek vertellen, een deel dat je normaal nog zou lezen.

Torin leek het beter om het zo te doen, later krijg je meer te horen, of te lezen.

Heb jij het brandhout door elkaar gegooid?, vroeg ik aan Daron.

Nee!, dat heb ik niet gedaan, bekende Daron, dat hebben de Kobolden gedaan, zij zoeken de sleutel, en zij denken dat het van hout is gemaakt, ze hebben daarom het houthok doorzocht.

En die sporen dan, vroeg ik, die leken meer op die voetsporen van jou.

Ja, dat weet ik, ze hebben dwaalsporen aangebracht, om ons Enten de schuld te geven, vertelde Daron beledigd, zij hebben ook de hout bak in je kamer doorzocht, ze hadden ons afgeleid, en we konden het daarom niet voorkomen.

Het waren ook de Kobolden die de tak op je auto wilde laten vallen, ze wilde een grote zoekactie houden in je huis, en je daarom tijdelijk uitschakelen, maar dat is ze niet gelukt

Dankzij de boomnimfen, is de tak voor je auto gevallen en niet op je auto.

Je hebt het steeds over we, wie zijn we? Vroeg ik.

Wie wij zijn?, enten, nimfen, lichtwezens, en enkele anderen, natuurlijk met hulp van de katten, we bewaken het huis.

En de nimfen bewaken de wegen hier naar toe.

De katten? Vroeg ik meer dan verbaasd, haha ja wij gebruiken dieren, voor allerlei doeleinden.

Als ik het goed heb doen mensen dat toch ook.

Ja inderdaad, maar ik kan me niet herinneren, dat de katten ooit naar mij geluisterd hebben, moest ik bekennen, nee luisteren, kunnen katten niet, bevestigde ik ook nog.

Dat komt omdat jullie de spraak van katten niet kennen, giechelde Daron, ze hebben me goed geholpen, er waren er continu twee buiten, en een binnen.

Ohw, ik vond het ook allemaal al zo vreemd, ik hoorde of zag geen kat meer, terwijl er normaal altijd drie katten bij de voerbak zitten, als ik ze eten geef.

Ik moet dit alles allemaal door laten dringen, vertelde ik aan Daron, ik heb zo veel informatie gehad, en dan ook nog over dingen, waar van ik altijd dacht dat ze in sprookjes gebeurde, en nu dit allemaal.

Ja, maar ik ben nog niet klaar met mijn verhaal kwam Daron tussen beiden, ja weet ik, ging ik verder, maar kunnen we daar morgen niet mee verdergaan, ik moet zo koken, voor de kinderen en alles in mijn hoofd op de rij zetten, anders word ik gek.

En als ik met jou zit te praten en de kinderen komen thuis dan, haha, ik wil daar niet eens aan denken, ze lachen me helemaal uit, en daar zit ik ook niet op te wachten.

Daron was het met me eens, en we besloten ons gesprek morgen voort te zetten, hij moest toch zo naar buiten om wacht te lopen, het was een donkere avond en er kon volgens hem van alles gebeuren.

Daron ging naar buiten en ik ging naar de keuken, ik schoot wel even in de lach, als ik zo naar Daron keek, als hij voor me liep, een wandelend boom in minivorm, haha, en hij liep erg vreemd, ik vond het een komisch gezicht.

Lachend begon ik met het schillen van de aardappels, ik wilde een gezonde maaltijd vandaag, ik had het gevoel dat ik dat extra nodig had, dus aardappels, gebakken in olijfolie, gestoofde vis en een rauwkost salade, jammie.

En terwijl ik met het eten bezig was schoten er van allerlei gedachtes door mijn hoofd, ik overdacht alles nog eens rustig, en vond het toch allemaal wel erg vreemd, dat mij dat nou weer moest overkomen.

Ikke? haha de zoeker van de sleutel, echt niet, ik weet niet eens waar ze liggen, dus hoe moet ik ze vinden, ik had echt totaal geen idee.

Ik had het eten klaar en wachtte op de kinderen, ik verwachte ze rond vijf uur thuis, maar het was inmiddels al half zes, en ze waren er nog niet, ik begon me toch wel flinke zorgen te maken, omdat na al die verhalen over Kobolden, ik ook niet meer wist wat ik kon verwachten, en vooral niet na zo’n aanslag op mijn leven.

Nu leven we in de tijd dat bijna elk mens een mobiele telefoon heeft, maar het lukte niet, ik kreeg geen verbinding, ik opende de buiten deur en ik voelde meteen aan, waarom ze later waren.

Het sneeuwde, en niet zo’n beetje ook, massaal vielen dikke vlokken en grote getale op de aarde neer, ik besloot om naar de straat te lopen en te kijken of ik ze al zag aankomen.

Toen ik straat op kwam lopen, hoorde ik de stemmen van de kinderen al, met de fiets aan hun hand waren ze al bijna bij ons huis.

Wat een weer hè pap, hoorde ik mijn Nick zeggen.

Ja, echt wel riep ik terug, kom maar gauw binnen, zal ik je even helpen met je fiets vroeg ik aan Marieke.

Neem mijn tas maar als je wilt, ik red me wel met mijn fiets, kreeg ik als altwoord terug.

Ik pakte de tas, en liet de kinderen voor mij uit gaan, ik sloot de poortdeur, en schoof de schuif erop, wat ik eigenlijk nooit deed, maar het leek me beter.

We zagen eruit als sneeuwmannen, we hielpen elkaar, met het afkloppen van alle sneeuw en gingen naar binnen.

Binnen 5 minuten staat het eten op tafel, melde ik aan de kinderen toe ik ze naar boven zag gaan, twee stemmig hoorde ik oké, en weg waren ze.

Nadat ik het eten op tafel had gezet, riep ik voor de zekerheid nog maar een keertje naar boven.

Ik nam plaats aan de tafel en wachtte op de kinderen die even later een voor een, ook aan de tafel aanschoven, we begonnen aan onze maaltijd, en het gesprek ging toch wel over de grote hoeveelheid sneeuw die er naar beneden kwam.

Als het zo door gaat kunnen we morgen lekker niet naar school toe, grinnikte Nick.

Jaaa, sneeuw vakantie, vulde Marieke aan.
Zo erg is school toch niet, nog even en dan hebben jullie vakantie, ik wou dat ik nog naar school ging wat dat betreft, al die vakantie, en dan ook nog al dat uitvallen van lessen, jullie hebben echt een prachtig leven, en ik maar werken, grapte ik.

Na het eten zal ik nog even proberen wat extra hout naar binnen te halen, stel dat we insneeuwen, dan hebben we het in ieder geval nog lekker warm, je weet maar nooit.

Ja goed plan pap, ik ga zo maar eerst even mijn huiswerk maken, dan heb ik dat klaar, als de lessen dan uitvallen, en als het zo doorgaat met sneeuwen dan is het haast wel zeker dat, dat gaat gebeuren, vertelde Nick hoopvol.

Ik ruim zo de tafel wel af, dan kun jij in die tijd het hout naar binnen halen, bood Marieke aan.

Ja, dat vind ik nu eens een superplan, vond ik, na het eten trok ik mijn jas aan, pakte de mand van het hout en ging er mee naar buiten.

Ik struinde door een flinke laag sneeuw richting houthok, daar aangekomen, pakte ik mijn mand vol, denk dat ik nog maar een paar manden extra naar binnen haal, murmelde ik in mijn zelf,  het sneeuwde nog steeds en je weet maar nooit wat er gebeurt.

Toen ik voor de derde keer aan kwam bij het houthok zag ik Daron in het houthok staan.

En?, Vroeg ik, nog onraad?, nee Henk het is erg rustig, en denk dat dit ook de komende dagen wel zo zal blijven, maar we zijn juist extra alert, omdat zij vast denken dat we niets verwachten door dit weer.

Ja, dat ben ik wel met je eens, bekende ik, kan ik nog wat voor je doen?, vroeg ik.

Nee, jij moet rusten, je zult het nog nodig hebben.

Ja, ja kreunde ik, ik wil het niet eens allemaal weten, ik ga weer naar binnen, ik spreek je morgen.
Het kan zijn dat de kinderen morgen ook vrij hebben, dus dan weet je dat, gezien ons gesprek.
Dat is geen probleem, Henk, maar dat hoor je morgen wel, is dat oké vroeg Daron.

Ja dat is oké knikte ik.

Slaap lekker en tot morgen, ik zie je wel verschijnen, ik ben er wel vroeg uit, en als de kinderen niet naar school moeten, slapen ze toch uit, legde ik aan Daron uit.

Is goed Henk, dan zie ik je morgen, slaap lekker, en tot morgen.
Ik wens je een goede wacht, Daron, en als er wat is dan hoor ik het wel, en als ik dan iets voor je kan doen, dan doe ik dat graag bood ik aan.

Ik stapte met mijn volle mand, weer op het huis aan, keek in het rond of ik door de vallende sneeuw heen wat kon bespeuren, maar de sneeuwval was nog zodanig dat, dat ik eigenlijk geen hand voor mijn ogen kon zien.

Nadat ik al het hout netjes naast de kachel had opgestapeld, besloot ik om een kop warme chocolade maken, de kinderen hadden daar ook wel zin in, dus ik besloot maar een hele pan met chocolademelk op het vuur te zetten.

Een kwartiertje later zaten we heerlijk te genieten van onze chocolade melk, met een heerlijk stuk koek erbij, we hadden de tv aan staan en zaten naar een of andere slaperige film te kijken, voor mijn althans, mijn ogen werden zwaarder en zwaarder, en langzaam maar zeker dommelde ik in slaap.

Om een uur of een werd ik wakker gemaakt door een van de kinderen met de opmerking dat ze naar bed gingen.

Ik was klaar wakker, en te wakker om naar bed te gaan, om de tv weer aan te zetten, en weer een of ander duf programma te kijken, leek me ook geen goed plan.

 

EINDE HOOFDSTUK 8

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.