All for Joomla All for Webmasters

Hoofdstuk 4

Een uurtje later, was ik bezig met het maken van onze dagelijkse warme maaltijd, als de kinderen dan thuis komen kunnen ze meteen aanschuiven.

Terwijl ik zo bezig was met het schillen van de aardappelen, merkte ik op dat het wel heel rustig was om me heen.
Een vreemde stilte, normaal als ik aan het koken ben, kronkelen er drie katten om me heen, miauwend voor hun dagelijkse portie voer.
Met een zoekende blik keek ik om me heen, terwijl ik eigenlijk al wist dat er geen kat te bekennen was in de keuken, vreemd!!, maar goed dan niet!, ik zal zo de bakjes wel vullen, en dan zal er vast wel een komen, wat die beesten de laatste tijd hebben?.

Ik was bijna klaar met het eten, toen de kinderen binnen kwamen vallen, pfff wat een drukte, doe snel de deur dicht riep ik ze toe, ik stook niet voor de buren. Hoi Pap, hallo, jullie zijn keurig op tijd, het eten is bijna klaar.
Als jullie er klaar voor zijn kunnen zo meteen aan tafel, en wat eten we?, vroeg Nick, ik zei zuurkool, met worst en spareribs.

Mmmm lekkerrrr riepen ze bijna in koor, ja ik dacht wel dat jullie dat lekker zouden vinden met dit weer, schuif maar snel aan.
Iedereen schepte zich wat op, en we begonnen aan onze maaltijd.
Hebben jullie de katten de laatste dagen nog gezien? vroeg ik tussen twee happen door.

Ehm, ja ik heb Bengel gezien, maar dat was gisteren volgens mij, merkte Marieke op.
Ja, die heb ik gisteren ook gezien, en Bengel de dag ervoor vertelde ik, maar vandaag heb ik er nog geen een gezien, ik vind het wel erg vreemd.

We zullen straks wel even zoeken stelde Nick voor, ja dat is een goed plan vulde ik aan.
Hebben ze nog geen eten gehad dan?? Vroeg Nick, dan moeten we misschien maar even met de bakjes rammelen, dan komen ze vast wel.

De voerbakjes waren wel leeg, nu we het er zo over hebben, zei ik tussen twee happen zuurkool door, dus zullen ze wel geweest zijn, ik zal het me wel verbeelden, maar er gebeuren zoveel vreemde dingen de laatste dagen.

Denk dat ik maar eens naar de dokter ga, ik heb vast een virus, het is ook weer winter, het zal de griep wel weer zijn, en dat laatste kwam eruit met een diepe zucht.

Na het eten ruimde we gezamenlijk de rommel op, de vaatwasser werd volgestouwd, en alles weer netjes opgeruimd.

Nick trok een blik met vleesbrokjes open voor de katten, vulde de bakjes en zette ze op hun gebruikelijke plaats, hij rammelde wat met de bakjes, maar er kwam geen kat, welke geluiden hij ook maakte er kwam geen kat opdagen.

Ik ga wel even zoeken pap, melde hij even.

Oké, doe dat maar even, denk je nog wel aan je huiswerk, ja doe ik straks wel even, het is niet zoveel.
Ik vond het wel welletjes voor vandaag, ik steek zo lekker de kachel aan dacht ik bij mezelf, tijd om te relaxen.

Ik zet zo wel even koffie pap, of heb je daar geen zin aan? Vroeg Marieke, Mmm dat lijkt me echt heerlijk, daar ben ik echt aan toe bekende ik, ik heb nog wat lekker meegenomen vandaag bij de supermarkt, iets lekkers voor bij de koffie.

Nou zo gezegd en zo gedaan, 15 minuten later brandde de kachel, en de warmte die de kachel uitstraalde werd al voelbaar, mmm heerlijk, toch een heel andere warmte dan met centrale verwarming, mompelde ik in mij zelf.

Ik nam weer plaats op mijn oude stoel, die heerlijk zat, en legde mijn benen op een andere stoel, mmm kreunde ik.
Ik pakte de afstand bediening, zapte langs alle kanalen die er maar te vinden waren, en dit niet een keer maar wel 5 keer.
Er was zoals gewoonlijk weer geen ene bal op tv, dus koos ik maar voor het rode knopje, en maakte een eind aan het zappen, uit dat ding!.

Ik pakte het boek, legde het voor me op mijn benen, maar opende het niet, ik was even helemaal in mijn gedachten verzonken.
Ik dacht aan de katten, het brandhouthok, en het viel me op dat ik wel de kachel had aan gestoken, maar met gewone aanmaak blokjes, ik miste ineens dat stukje hout dat op een mannetje leek.

Ik had er niet de kachel mee aangestoken kon ik me nog herinneren, vreemd dat ik daar nu ineens aan dacht.

Marieke kwam de kamer binnen, je moet een andere wc bril kopen pap, deze bril is stuk.

Ik bracht met een wazige blik het woordje Oké naar buiten, en weg was ze al weer.
De wc bril?, wat was daar nu weer mee dan?, vanmiddag was hij nog heel, al hoewel de structuur van de bril wel was veranderd, herinnerde ik me ineens.

Even later kwam ze met een dienblad koffie binnen, Nick kom er ook zo aan, ik heb hem al geroepen, hij zat boven te leren.

Nick die de opleiding ICT doet, moet nog even flink studeren, hij heeft namelijk volgende week enkele proefwerken.
Dus is hij druk met de studie, even later kwam ook Nick de kamer binnen om een kop koffie te drinken.

Zo zegt hij ik ben bijna klaar, nog een hoofdstukje doorlezen en het zit erop voor vandaag
Terwijl we zo zaten te praten over van alles en nog wat, vertelde hij dat hij boven een kat had gevonden.

Welke? vroeg ik, Boris..die lag op mijn kamer vertelde hij.

Haha lachte ik, het is eigenlijk best grappig, er is iedere dag een andere kat hier in huis, ze wisselen elkaar af lijkt het wel, maar waar zijn die andere twee dan?.
Ik zal het me allemaal wel weer verbeelden, ik zie de laatste tijd toch al dingen die er niet zijn, en ik hoor allemaal dingen die er niet zijn, er gebeuren allemaal vreemde dingen die er vast ook niet zijn.

Ik ga nog aan me zelf twijfelen, het lijkt er wel op of ik dement wordt.

Heeft een van jullie tweeën, het brandhout in het houthok op een grote berg gegooid, ik ben er druk mee geweest om het netjes op te stapelen, en nu ligt het als een grote berg op elkaar.
Nou ik heb het niet gedaan, ik heb er niet eens tijd voor om al dat hout op een berg te gooien en ik kan mijn tijd wel beter gebruiken, bekende Nick.

Nou!! En ik heb het ook niet gedaan, weet je hoe koud het buiten is?, vulde Marieke aan.

Ja, dat weet ik, ik heb er vandaag nog kennis meegemaakt en ik vertelde het voorval over de tak, dat afgebroken voor mijn auto viel.

Heb je flink mazzel gehad pap, ja inderdaad dat scheelde niet veel, Nick, of hij was boven op mij gevallen.
En dan had ik vast flinke schade gehad, maar ik ben er wel flink van geschrokken kan ik jullie vertellen en dat is niet de eerste keer deze week.

We hebben ook nog een of andere gek die elke keer hier naar toe belt, en als je dan oppakt hoor je het krakende geluid van een omvallende boom of zoiets, en dan een ijzingwekkende gil, brr ik krijg er al weer kippenvel van als ik er aan terug denk

Laten we er maar niet teveel over nadenken, ik dacht ineens aan het stuk hout in de vorm van een mannetje.

Hebben jullie een stuk hout gezien die de vorm had van een mannetje, het lag in de kachel en ik vond het wel grappig, het was ongeveer 40 cm hoog, en had twee beentjes en twee armpjes en er zat ook nog een soort hoofdje op.

Ik wilde heb jullie nog laten zien, voordat ik er de kachel mee ging aan maken, maar hij ligt er niet meer, mijn kinderen wisten van niets, allemaal van die vreemde dingetjes.

Ik hakte de knoop door, ik ga morgen een afspraak maken bij de dokter, ik ga nog aan me zelf twijfelen ik laat me toch maar even onderzoeken.

Haha pap, grinnikte Nick, je wordt ook een dagje ouder en dan zijn je ogen niet meer zo goed en je…, jaja, hou jij maar op ik wil het niet eens allemaal weten, kwam er knorrend uit.
De kinderen vonden het allebei wel erg lachwekkend, maar ik dus niet.

Na de koffie gingen de kinderen weer hun eigen weg, Nick ging weer aan de studie en Marieke ging in de hoek van de kamer zitten, met de laptop op haar schoot.

Ik nam het boek weer op mijn schoot die ik een tijdje geleden terzijde had gelegd.
Ik besloot maar eens met hoofdstuk drie te beginnen, ik streelde met mijn hand over de kaft, en het viel me meteen op dat hij weer een stuk ruwer aanvoelde.

Het leek meer op een stuk boomschors dan op een gladde leren kaft, die het in het begin was toen ik het boek had gekocht, of waarvan ik dacht dat het leer was.

Ik opende het boek en bladerde naar het derde hoofdstuk, de bladzijde voelde dik en toch soepel aan.

Ik begon te lezen, en weer werd ik als het ware door een magneet in het boek getrokken, voordat ik het wist was ik weer aan het eind van het hoofdstuk, en ik wist echt alles nog.

Dit keer ging over de Mystieke wezens, die de Jinns werden genoemd, deze wezens leefde in de boom kruinen, het was een goed volkje die geen vlieg kwaad deden, de Jinns ook bladermensen genoemd, zagen er uit als bladeren, ze zorgde er o.a. voor dat de kruinen van de bomen, in de herfst hun prachtige kleuren kreeg.

En als het winter werd dan, verhuisde de Jinns naar hun ondergrondse huisjes om daar te overwinteren.
En daar te wachten tot de bladeren weer aan de bomen gingen komen. De Jinns hadden toch wel een paar vijanden, deze vijanden die het leven van de Jinns nogal eens verstoorden.

Deze kwaadaardige geesten, zoals de Tetekans, Janggitans en de Ilu-Ilu, zijn van de laagste order.

Zij kunnen bezit nemen van mensen, en hen soms gek maken.
En ze zijn niet doormiddel van medicijnen uit te drijven.

Nee, daarvoor was er een sjamaan nodig die echt verstand had van het uitdrijven van geesten, en dus kennis moest bezitten van de Dukun.
Dukun is een speciaal ritueel, en is de enige oplossing om de Tetekans, Janggitans en de Ilu-Ilu uit te drijven.

Dan zijn er de plaaggeesten, die veel minder kwaadaardig zijn, Zo zijn er de Ghandarvas uit India, de Weiwees, de Peris uit Perzie, en de Pragangans.
Dit soort geesten zijn erg vervelend, ze knijpen vrouwen in hun billen, springen plotseling tevoorschijn vanachter bomen, en gooien steentjes tegen ruiten of op daken.

Dan zijn er nog de goede geesten, Devas en de onberekenbare, de Tuyuls. Deze laatste helpen hun eigenaar snel rijk te worden door ’s nachts voor heb uit stelen te gaan.

EINDE HOOFDSTUK 4

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.