All for Joomla All for Webmasters

Hoofdstuk 36

Heer Torean was bewusteloos van het veld gedragen, hij had veel bloed verloren, broeder Bertron week niet van zijn zijde, het leven van heer Torean hing aan een zijden draadje.
Heer Rodrick was woest, zijn kersverse schoonzoon lag daar bewusteloos, zijn dochter Adrena was helemaal over haar toeren, dit moest gewroken worden alle regels van het toernooi waren gebroken.
Wat een feestelijk gebeuren had moest worden was nu besmet met bloed.
Heer Rodrick verzamelde zijn troepen, er werden enkele kampen opgezet, en alles werd in gereedheid gebracht om te strijde te trekken, twee weken later was het zover.
Zwarte Norval had de nacht na zijn terugkeer van het toernooi niet geslapen, ook hij had zijn manschappen in gereedheid gebracht, hij had een paar van zijn mannen erop uitgestuurd om boogschutters en huurlingen te ronselen.
Laat ze maar komen dacht zwarte Norval, hij had alle tijd gehad om zich in te graven en zich voor te bereiden, wat kon hem overkomen.
En zo is het gegaan vertelde de gevangene, we rukte op richting zwarte Norval, het werd een langdurig gevecht, een gevecht van weken, over en weer waren de verliezen groot, langzaam maar zeker wonnen we terrein, en kwam de overwinning naderbij.
In de nacht die volgde vluchtte zwarte Norval met zijn mannen naar zijn kasteel waar ze zich verschansten.
We besloten een belegering te beginnen, er kon geen muis in of uit het kasteel komen of wij zagen dat.
Zwarte Gerrit had voordat de strijd begon, ook zijn voorraadkamers in het kasteel     laten vullen, je kon niet weten, vele vette varkens liepen op de binnenplaats te knorren, de wijnkelder was vol, zo hij zou het een flinke tijd kunnen volhouden.
Voor de belegering waren er minder mannen nodig dan op het slachtveld, dus werden gewonden en vermoeide mannen naar huis gestuurd, dat zijn dus de kleine groepjes strijders die jullie hebben gezien.
De belegering is nog steeds aan de gang, ik was ook op weg naar huis, toen mijn pakpaard die gewond was geraakt ineens dood neerviel, en toen werd ik gevangen genomen.
Hoe is het nu met Torean??, vroeg ik, hij is weer bij bewustzijn, maar zijn wonden zijn     ontstoken en we kunnen niet doen.
Ik dacht een tijdje na, je bent vrij vertelde ik aan de gevangenen, hoe heet je??, mijn naam is Taveon, oké Taveon vervolgde ik, ik zal proberen jullie te helpen, omdat jou verhaal me toch wel heeft geraakt, morgen zal ik het allemaal uit leggen, we gaan nu eerst nog een paar uur slapen, het word al bijna licht.
De volgende dag na het ontbijt riep ik Theolan bij me, we moeten ze helpen vind ik, we hebben medicijnen bij ons die ontstekingen kunnen wegnemen, dus ik voel dat als mijn verplichting, Marieke     en Tien Riders gaan met Taveon mee.
Jij en Ik gaan met vijftig riders, naar het beleg, ik denk dat ik nog wel een paar truckjes ken om ze uit dat kasteel te krijgen.
Theolan knikte met zijn hoofd, ik schoot er van in de lach, ik weet dat we moeten opschieten, en dat we onze reis moeten vervolgen, maar ik voel dat we moet helpen er is iets wat me trekt, dus ik volg mijn hart en we helpen.
Een uur later was Marieke, Taveon, en tien Riders op weg naar Torean, een kist met verbandmiddelen en medicijnen ging er met hun mee.
Wij braken een uur later op, we hadden een brief en een vaandel meegekregen van Taveon, zodat we niet aangevallen zouden worden.
Voordat we vertrokken waren had ik nog even in mijn kist gerommeld, en wat dingen in mijn zadeltassen gepropt.
Taveon had ons de route uitgelegd en verteld dat het een paar uur rijden was.
Het was tegen de middag dat we in de verte het belegerde Kasteel voor ons zagen, toen we dichterbij kwamen zagen we een klein groepje ruiters naderbij komen.
Even later stonden de ruiters voor ons, een van hun nam het woord, hij vroeg wie we waren en waar we naar toe gingen.

Ik vertelde hem wie we waren, en dat ik graag Heer Rodrick wilde spreken.
Een half uurtje later zaten we in de tent van Heer Rodrick, ik vertelde mijn verhaal, Rodrick luisterde aandachtig, toen stond hij op en gaf ons een dankbare hand, welkom vrienden!!!.
Ik had hem ook verteld dat er een groepje naar zijn kasteel was gereden, waar Marieke zou proberen Torean te helpen.
En dat wij kwamen helpen om de belegering te beëindigen, morgen vrienden, we werden meegenomen naar een grote tent waar een grote tafel stond die beladen was met eten, eet!! Heer Rodrick wees naar de gedekte tafel.
Met een lege maag kan niemand vechten, Theolan, de Riders en ik zeg de gek, zaten even later aan de grote tafel te eten.
We kregen een grote kruik met bier, die heerlijk smaakte, de avond brachten we door in het kamp waar vele vuren branden, Heer Rodrick vroeg aan ons waar de reis naar toe ging, ik vertelde hem dat we een missie hadden, waar we niet zoveel over konden vertellen, en dat we nog een heel eind moesten rijden om er te komen.
Het werd een gezellige avond, de nacht die volgde begon rustig, totdat ik wakker schrok, ik had een vreemde droom gehad over een geheime gang.
Een stemmetje in mijn hoofd vertelde me dat ik op moest staan, wat ik vervolgens dan ook maar deed.
Ik stond op en liep naar buiten, ik had een infraroodkijker om mijn nek gehangen, de droom over een geheime gang bleef in mijn hoofd spoken, misschien had dit kasteel ook wel een geheime gang, mijn gevoel zei me dat dat zo was.
Ik dacht een moment na, waar zou ik een uitgang van een tunnel kunnen vinden?, ik besloot mijn neus te volgen en dan zag ik wel waar ik uit kwam.
Ik wandelde het kamp uit, liep tegen een wacht aan, ik vroeg aan hem of hij me kon vertellen waar het dichtstbijzijnde bos was, hij vertelde dat er meerdere bossen waren.
Hij wees in de verte ongeveer tien minuten hier vandaan is een bos, nee!!!, ik bedoel dichtbij het kasteel, ik legde hem uit dat ik groepjes bomen en of struiken zocht die dicht bij het kasteel lagen, maar dan net buiten de belegerde ring.
Hij dacht een moment na, hij vertelde me dat er twee groepjes bomen waren, hij wees me de weg, ik bedankte hem, en ging op pad.
Het eerste punt die hij me gewezen had bestond uit ongeveer tien bomen, het leek me niet de goede plek, de bomen stonden niet zo heel dicht bij elkaar en tussen de bomen stonden allemaal tenten.
Ik liep naar de tweede plek die de wachter me gewezen had, dit lijkt er meer op mompelde ik in mezelf toen ik een langwerpige strook bos zag, de lange strook had als voordeel dat als hier het luik zou zitten, je ongezien weg kon komen.
Ik richtte mijn kijker op het bos, het luik zou goed verborgen zijn, ik was er vast van overtuigt dat er een geheime gang was en dat het einde van de gang hier ergens in deze strook bos verborgen lag.
Ik liep voorzichtig het bos in, via mijn kijker verkende ik de omgeving, het was geen pretje om hier door het donker te struinen op zoek naar een geheime gang.
Ik besloot maar om te keren en morgen bij daglicht verder te zoeken, voordat ik ook nog maar een stap had gezet hoorde ik het kraken van een tak, het was een zacht geluid, maar het spitste mijn oren, ik richtte de kijker naar de richting waar ik het geluid meende te horen.
Bingo!!!, ik zag drie figuren voorzichtig voortbewegen, een moment later waren ze weg, als door de aarde verslonden, het luik moet daar zijn, mijn hart klopte in mijn keel, wat nu???.
Het zou nog een paar uur duren voordat het licht zou worden, bedacht ik me, ik besloot snel te handelen, ik liep zo snel als ik kon richting kamp, ik wekte Theolan toen ik in het kamp was, Theolan en de Riders lagen net buiten het kamp te slapen.
Ik vertelde Theolan wat ik had ontdekt, we moeten snel handelen, we gaan een commando actie uitvoeren, Theolan keek me vragend aan.
Laten we alle Riders maar eerst wekken en dan leg ik het in een keer uit, vijf minuten later zaten alle Riders om me heen.
Ik vertelde ze dat ik een geheime gang naar het kasteel had ontdekt, en dat ik plan had om samen met hun door de tunnel te gaan, om daar vervolgens het kasteel in te nemen.
We hebben vier infraroodkijkers bij ons, en ik heb nog een kleine verrassing bij me, ik liep naar de tent en haalde een pakketje uit de zadeltassen.
Ik haalde er een doosje atoom knallers uit, dat zijn rotjes die niet alleen een flinke knal geven maar ook een lichtflits, ik legde uit wat atoomknallers waren en wat er gebeurde als ik ze aan stak en wegwierp.
Ik zag de verbazing op hun gezichten, maar ik was er nog niet, ik had ook een doosje rookbommen, die veel rode rook produceren, ook de werking van de rookbommen legde ik aan de Riders uit, dan heb ik nog 10 lawine pijlen bij me, die het geheel afronden als het moet.
Nadat ik een zo goed mogelijke uitleg had gegeven van mijn plannen, en hoe we te werk zouden gaan, vertrokken we rustig zonder het kamp te wekken naar de strook bos, waarin de ingang van de geheime gang naar het kasteel was.
Voordat we vertrokken hadden we alles tot in de puntjes doorgenomen, vooral wat er zou gebeuren als ik het vuurwerk zou aan steken, dat het knallen waren die ze nog nooit gehoord hadden, ze hoefden er niet bang voor te zijn.
EINDE HOOFDSTUK 36

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.