All for Joomla All for Webmasters

Hoofdstuk 35

De bladeren aan de bomen lieten een zwak geritsel horen, de lucht was bewolkt, en zo nu en dan kwam er een van de manen tevoorschijn.
Twee Riders die wacht liepen kwamen elkaar tegen en maakte een kort praatje met elkaar, ze vertelde elkaar dat alles rustig was, en dat ze bijna afgelost zouden worden.
Toen ze hun ronde wilde vervolgen, hoorde ze in de verte het hinniken van een paard, ze liepen meteen een stuk in de richting van het geluid.
Een van de Riders had een infraroodkijker bij zich, er was weinig te zien, misschien dat ik het vanaf die heuvel beter kan zien, hij voegde de daad bij zijn woord en liep een kleine heuvel op.
Daar op de top aangekomen, verkende hij de omgeving met zijn kijker, in de verte zag hij drie figuren die bijna niet te onderscheiden waren.
Ze komen zo te zien deze richting op, wek Theolan snel!!!!!, de andere Rider snelde naar de tent van Theolan, die even later half gekleed kwam aanhollen.
Hij keek een moment na de langzaam naderende figuurtjes, toen draaide hij zich om, hij gaf een paar commando’s aan een van de Riders die wacht had gelopen.
Het duurde niet lang of er stonden twintig zwaarbewapende Riders klaar, even later reden de twintig ruiters in de richting waar ze de drie figuren hadden gezien.
Ze reden richting de drie figuurtjes, het duurde niet lang of ze hadden het groepje in het oog, die even later werden omsingeld, ik volgde alles op afstand, door de kijker zag ik alleen maar witte figuurtjes met een groene waas.
Een kwartiertje later kwamen ze het kamp inrijden, de drie figuren bleken de twee Riders te zijn die een gevangenen bij zich hadden.
Een gevangenen!!, zijn kleding had dezelfde kleuren als de troepen die we de laatste tijd hadden gezien.
De Riders verklaarde dat ze de gevangenen naast een dood pakpaard hadden gevonden, hem meteen gevangen hadden genomen, en verder waren gereden, helaas reden ze tegen een grote groep strijders aan en moesten ze schuilen om niet te worden gepakt.
Er is worden veel troepen verplaatst, en overal loop je er tegenaan, vandaar dat we ruim een dag later zijn dan gepland.
De gevangenen was aan een boom geknoopt, ik vroeg aan Theolan of het de bedoeling was om die man daar de rest van de nacht te laten staan, daar aan die boom.
Ja natuurlijk Khemron het is een gevangenen en da….., ik onderbrak Theolan,….we weten nog niet eens of het vriend of vijand is, en jij knoopt hem al aan een boom.
Ik liet duidelijk merken dat ik het er niet mee eens was, kom!!, sprak ik tegen Theolan en liep richting gevangene.
Ik knikte tegen de gevangene die me strak aankeek, zijn gezicht zat vol met blauwe strepen, ik ging er vanuit dat hij onze taal sprak.
Kunnen we als mannen onder elkaar, een gesprek voeren op gelijke hoogte??, vroeg ik aan hem.
Hij keek me vragend aan, ik legde aan hem uit dat wij hem geen kwaad wilde doen, we wilde alleen maar weten wat er allemaal aan de hand was om ons heen.
We zijn op doorreis en willen niets te maken hebben met de strijd van anderen, we zijn neutraal.
Hij knikte met zijn hoofd, dus ging ik er vanuit dat hij me begreep.
De gevangene werd door twee Riders bewaakt, ik wil met je praten ging ik verder, maar niet op deze wijze, kan ik je vertrouwen vroeg ik aan hem.
Ook nu weer knikte hij, ik pakte een mes en sneed de touwen door, ik wees hem naar een plek op de grond, en nam plaats op de grond, hij volgde mijn voorbeeld.
Heb je honger of dorst vroeg ik, ook nu knikte hij van ja, ik gaf een Rider opdracht om een bak thee te regelen en wat te eten.
Ik vroeg aan hem of hij alles wat ik zei kon verstaan, hij knikte, ook geen prater dacht ik.
Wij zijn op doorreis, we moeten nog een lange weg rijden, we willen geen confrontaties met niemand, alleen maar onze weg vervolgen dat is alles.
We gaan ons ook niet bemoeien met de strijd die jullie voeren, daarom zou ik het fijn vinden als jij ons zou kunnen vertellen, waar de strijd is zodat wij er met een grote boog omheen kunnen rijden.
Inmiddels was de thee en wat te eten aan hem gegeven, die binnen de kortste keren genuttigd waren.
Hij zag er vermoeid uit, ik keek hem rustig en ontspannend aan, hij haalde een keer diep adem en begon toen te praten.
Bedankt voor het eten, waren zijn eerste woorden, ik knikte, hij nam een slok warme thee, en stak van wal.
Adrena ,de dochter van Rodrick onze kasteel heer ging trouwen met Heer Torean, Rodrick besloot een groot feest te geven voor zijn dochter, en haar toekomstige man.
Het hoogte punt van het feest zou een zeskamp zijn, de zeskamp bestond uit diverse wedstrijden, boogschieten, zwaard vechten, bijlgooien, worstelen, messenwerpen en als hoogte punt, het gevecht met de lans.
Het was een drukte van belang de vele gekleurde tenten met banieren en vaandels maakte er een kleurig geheel van.
Smeden stookten hun vuren hoog op, al het wapentuig werd tot in de puntjes nagekeken.
Schildknapen hielpen de ridders waar het maar nodig was, paarden hinnikten alsof ze er zin in hadden.
Overal was het een drukte van belang, er was een soort tribune gemaakt waar de edelen die niet mee vochten een ereplaats kregen.
Overal liepen kampwachters rond die er voor moesten zorgen dat alles eerlijk en veilig verliep, het was een feestelijk toernooi, en dat moest het ook blijven.
Broeder Boudewijn, die alles van kruiden en heelkunde weet, verzorgde de wonden die er ondanks de strenge regels wel eens vielen, het waren meestal kleine wonden, of schrammen.
Op de allerlaatste dag van de feestelijkheden zou het gevecht met de lans plaatsvinden, er werd in paren gestreden, beide ridders zouden drie keer op elkaar inrijden, diegene die een ander uit het zadel wipte had een punt, diegene met de meeste punten had gewonnen.
De verliezer word uitgeschakeld, van heinde en verre waren de ridders die mee deden, naar dit toernooi gekomen.
Ook voor de bevolking was het groot feest, hadden niet alle boeren een varken gekregen van Heer Rodrick, en de boerinnen een fijn stuk laken.
Heer Rodrick zou tijdens de jacht nooit door de tarwe velden van een boer rijden, heer Rodrick beschermde zijn boeren, ze moesten wel voor de winter een klein deel van hun graan inleveren, of een deel van een varken.
De boeren waren blij met Heer Rodrick, en nu stonden ze rond het strijdveld waar het duel met de lans zou plaatsvinden.
Heer Rodrick deed zelf niet mee, zijn schoonzoon behoorde tot de favorieten, met zijn koolzwarte hengst had hij alle duels tot nu toe gewonnen.
Het was al ver in de middag, er waren vier ridders overgebleven die voor de eerste plaats zouden strijden, er waren geen prijzen te winnen, het ging hier om de eer.
Onder de vier overgebleven ridders was ook zwarte Norval, hij dronk veel, hij had dobbelde veel, en was een ware tiran voor zijn volk, hij werd dan ook gehaat door zijn eigen volk.
Heer Rodrick was er niet blij mee dat Zwarte Norval mee deed aan dit toernooi, maar omdat het een open toernooi was kon er niemand geweigerd worden.
Zwarte Norval moest het opnemen tegen Neakail, toen de Zwarte bij de tweede rit weer uit zijn zadel was gestoten en in het zand moest bijten, schopte hij woest tegen zijn paard, de rechters gaven hem een waarschuwing, mocht het nog een keer voorkomen dan zou hij gediskwalificeerd worden.
Na de vierde rit was de stand twee tegen twee, de laatste rit kwam op naam van zwarte Norval, ook Torean won zijn duel, en dat betekende dus dat heer Torean tegen zwarte Norval moest strijden, in het laatste duel voor de eeuwige roem.
Er werd een pauze ingelast, de tuigen en wapens werden nog een keer nagezien.
Een van de schildknapen van zwarte Norval, vertelde dat Torean een zwakke plek had, aan zijn linker schouder zat nog een oude wond die nog niet helemaal genezen was.
Norval glunderde, hij gooide een muntstuk naar de schildknaap die zich daarna snel uit de voeten maakte.
Het geluid van trompetten galmde door de lucht, de wedstrijd zou worden vervolgd, Torean en Norval reden op elkaar in, Norval moest het hebben van zijn brute kracht, Torean was veel behoedzamer en leniger.
De eerste rit leverde geen punt op, de tweede rit was voor heer Torean, handig had hij zwarte Norval uit het zadel gewipt.
Na vijf ritten was het twee tegen nul in het voordeel van Torean, Norval werd steeds wilder en woester, hij probeerde elke rit de schouder van heer Torean te raken, Torean kende echter de slagen van de zweep, hij dekte zijn zwakke plek goed af met zijn schild.
Torean had nog een overwinning nodig en was dan de winnaar van dit toernooi, zwarte Norval die dit goed besefte besloot alles op alles te zetten, in de rit die volgde focuste hij zich helemaal op de zwakke plak van Torean, de stompe punt van de lans kwam exact op de zwakke plek van Torean, die een luide schreeuw uitte en vervolgens uit zijn zadel vloog.
Toreal lag op de grond, enkele schildknapen hielpen hem op de been, er lekte wat bloed uit zijn harnas, broeder Bertron werd erbij gehaald, hij verzorgde de wondden, de schouder werd verbonden en even later zat heer Torean weer op zijn paard klaar voor het vervolg van het duel, een luid gejuich steeg op.
Zwarte Norval die zichzelf al als winnaar had uitgeroepen werd woest, ik zal voorgoed afrekenen met dat verwende mannetje.
Torean en zwarte Norval waren geen vrienden, Torean en hij hadden beide een oogje gehad op Adrena, maar Adrena wilde niets van Zwarte Norval weten, en dat stak hem nog steeds.
De kamprechter zwaaide met zijn vlag, de ruiters reden in vol galop op elkaar in, de lansen knalde op de schilden van de beide ruiters, en wat bijna nooit voorkwam gebeurde, beide ridders lagen in het zand te spartelen.
Een luid gejuich steeg op omdat dit zou betekenen dat Torean met drie tegen twee gewonnen had, er kwam een rode waas voor de ogen van zwarte Norval, hij trok zijn zwaard en stortte zich op heer Toreal, die zo snel mogelijk reageerde, maar zwarte Norval was sneller, hij boorde zijn zwaard in de zwakke schouder van heer Toreal die kreunend ter aarde stortte.
Zwarte Norval sprong op zijn paard, riep zijn manschappen bijeen en reed er in vol galop vandoor, iedereen beduusd achter zich latend.

 

EINDE HOOFDSTUK 35

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.