All for Joomla All for Webmasters

Hoofdstuk 30

Ons eens zo trotse volk is binnenkort niet meer.

Ik ben Grannog een van de laatste bewoners van Ness, ons eens zo trotse volk is verdoemd, verdoemd door onze eigen Koning Morogh.
Zwarte Magie was iets wat onze koning erg boeide, het boeide hem zo dat hij vriend geworden is met de het volk van de waterdraken, het waterdraken volk is een duister volk die zich met behulp van hun getemde draken weet te verrijken.
Voor de het drakenvolk kwam deze vriendschap zeer gelegen, onze wateren zaten vol met vis, en vis was het hoofdvoedsel van de waterdraken.
Ons volk leefde van de visvangst en we hadden altijd volle netten, en een deel van de vis werd gedroogd en verkochten we op markten.
Binnen de kortste keren zwommen er tientallen waterdraken in onze meren, onze netten werden leger en leger.
Tot er geen vis meer werd gevangen, het volk begon te hongeren, meer vissers gingen het water op.
Er begonnen vissers te verdwijnen, steeds vaker kwamen vissers niet meer terug van hun visvangsten.
Mensen begonnen te verdwijnen uit het dorp, de hongerige waterdraken keerde zich tegen ons en wij werden hun hoofd voedsel.
We probeerde ons uit alle macht te verdedigen maar een vissersvolk is niet geboren om te vechten.
Toen het bericht kwam dat onze koning Morogh was gesneuveld hebben we ons verscholen in het verblijf van de koning dat diep in een berg zit.
We wisten geen andere weg, alleen daar was het veilig, maar met dat kleine beetje water en voedsel zouden we het niet lang kunnen volhouden.
Er werd besloten dat er een van ons achter zou blijven om alle vallen in werking te stellen, de vallen zouden de geheime sleutel moeten beschermen.
De rest zou vertrekken via een geheime weg die achter de keuken begon, de laatsten zouden de buitenkant van de deur verbergen onder een lading rotsen zodat de deur van buiten uit nooit gevonden zou worden en de sleutel voor altijd veilig zou zijn.
Het lot bepaalde dat ik diegene was die achter zou blijven.
We namen afscheid van elkaar, ik sloot de deur van binnen af, ik hoorde hoe ze de rotsen tegen de deur gooide, na een half uurtje werd het stil.
Voordat ik de put afsloot, zorgde ik er voor dat niemand ook maar een spoor zou vinden die naar het paleis zou lijden.
Daarna sloot ik voorgoed de put door het mechanisme in werking te stellen die de trap deed verdwijnen, en sloot toen de grote metalen deur achter me.
Nadat ik ook de overige deuren had gesloten, was het paleis veilig en daarmee ook de sleutel.
Dit was mijn verhaal, er rest mij nu nog maar een ding.

Vaarwel…….uw dienaar, Crannog.

Ik verzonk in een diepe gedachte, ik zag het geraamte voor me met daarnaast een beker, zou hij zelfmoord gepleegd hebben?.
Ik had medelijden met Grannog, van zijn volk waren er maar een paar overgebleven en Grannog had zich zelf opgeofferd, en dat alleen maar om er voor te zorgen dat de sleutel in veiligheid was.
Ik besloot die middag weer terug te gaan naar het verborgen paleis van Ness, om verder te zoeken, een ding was nu wel zeker de sleutel moest daar ergens zijn.
Samen met Marieke en een paar Riders ging ik weer terug om verder te zoeken.
Het was echt een prachtige ruimte waar de koning gewoond had, ik nam plaats op de troon, waar eens koning Morogh gezeten had, het voelde wel vreemd maar aan de andere kant ook groots.
Ik bekeek ieder vertrek, ik besloot uit respect voor Grannog zijn overblijfselen netjes in een hoek te legen, toen ik daar mee bezig was, kwam Marieke ook de kamer binnen.
Wat ben jij dan aan het doen? vroeg ze, ik vertelde haar dat ik uit respect voor Grannog zijn overblijfselen netjes in een hoek zou leggen en het daarna netjes zou afdekken.
Marieke vond dat wel een goed plan, maar ze wilde me niet helpen ze wilde de resten van Grannog niet aanpakken, tja… ik vond het wel grappig, maar ik kon het wel begrijpen.
Terwijl ik met dit toch wel vreemde karwijtje bezig was, viel me een vreemd voorwerp op dat tussen de resten van Grannog lag, ik pakte het op, heyyy dat is een ring Marieke, Marieke was al weer met andere dingen bezig, ze vroeg wat er was, ik vertelde haar voor de tweede keer dat ik een ring gevonden had tussen de resten van Grannog.
Ohw!!!, is dat alles!!, ik schudde mijn hoofd en richtte mijn aandacht op de ring, de ring zag eruit als een zegelring maar ook weer niet helemaal, een zegelring is gegrafeerd met een afbeelding of een teken, de ring kan gebruikt worden om een afdruk te maken in zegellak.
Meestal werd dit gebruikt om een brief te verzegelen doormiddel van deze lakzegel, de gravure hoorde dan in de meeste gevallen bij de persoon die de ring droeg.
In dit geval zou ik er een van een draak verwachten of iets wat er mee te maken had, maar op deze ring stond een heel andere gravure.
Eigenlijk kon je het ook geen gravure noemen, op de ring zat een driehoekige vorm met in het midden een gat en op iedere hoek een pin van ongeveer drie millimeter lang en met een doorsnede van twee millimeter.
Ik vond het maar een vreemd uitziende ring, de gravure had niets van een koning, eerlijk gezegd vond ik het een beetje een armoedig ding.
Op een rommelmark zou je blij zijn als je er twee euro voor zou krijgen.
Ik stopte de ring in een van mijn zakken, en ging verder met mijn karwei, toen ik dat afgerond had haalde ik in de slaapkamer een grote pels die ik vervolgens over de resten van Grannog legde, zo mompelde ik in mijn zelf keek nog een moment naar de pels die in de hoek lag, ik verliet daarna de kamer ik sloot de deur.
Ik besloot vervolgens de slaapkamer van koning Morogh te onderzoeken, Marieke stond een eindje verder met twee Riders te praten, ik knikte een keer met mijn hoofd en liep vervolgens door de grote houtendeur.
Even later stond ik in de slaapkamer, in de hoek van de slaapkamer stond een grote stoel met robuuste leuningen, de bekleding was zacht en had een rode kleur, ik besloot plaats te nemen in deze grote stoel.
Ik zat even later in aller rust de gehele slaapkamer in mij op te nemen, op zoek naar aanwijzingen.
Er lage vele pelsen op het bed, die aan alle kanten ruim over de rand hingen, het bed verdween bijna onder al die dierenhuiden.

Ik besloot al die huiden van het bed te halen zodat ik dit prachtige bed beter kon zien, ik probeerde de huiden zo voorzichtig mogelijk van het bed te halen, maar niet voorzichtig genoeg even later volgde de eerste niesbui, en nog een.
Mijn allergie was dus nog steeds aanwezig, ik besloot even door te pakken het was nu toch al te laat.
Even later zat ik rustig bij te komen op de stoel, ik zag nu het hele bed, het was echt prachtig, donker hout met veel houtsnijwerk, mijn aandacht werd duidelijk getrokken door dat houtsnijwerk.
Even later lag ik op mijn knieën naar de zijkant van het bed te kijken, er zaten vijf vierkante panelen houtsnijwerk aan deze kant, ik besloot even aan de andere kant te kijken, en ook daar zaten vijf panelen van dezelfde maat.
Aan de achterkant van het bed zaten drie panelen, twee rechthoekig en een kleine ronde.
De panelen waren echt prachtig en geheel in 3D leek het wel, vakwerk van de bovenste plank.
Het viel me op dat elk paneel een soort tafereel vormde, je zou het kunnen vergelijken met een foto.
Ik was mijn onderzoek gestart met het rechter paneel aan de rechterkant van het bed, nadat ik er een tijdje naar gekeken had, schoof ik door naar de volgende.
Toen ik bij nummer vier gekomen was kon ik echt geen verband vinden tussen deze panelen.
Ik vervolgde mijn onderzoek aan de achterkant van het bed, ik ging met de klok mee, maar ondanks dat het prachtige panelen waren zag ik er geen verborgen aanwijzingen in.
Toen ik het laatste paneel had bekeken besloot ik in tegengestelde richting weer terug te gaan, mijn gevoel zei me dat de panelen meer verborgen dan ik zelf zag.
Ik keek naar de twee grote rechthoekige panelen aan de achterkant, nu viel me pas op dat er een piepklein rondje een paneeltje was tussen deze grote panelen.
Ik had die ronding wel eerder gezien, maar ik had niet gezien dat het een paneeltje was.
Dat het rond en klein was en anders dan de anderen gaf me moed, omdat het zo klein was, zette ik mijn leesbril er bij op.
Het viel me meteen op dat ik dit eerder had gezien, alleen in een andere vorm, ik diepte de ring op uit mijn zak.
Bingo!!!, deze ring leek op het kleine ronde paneeltje, maar ook net weer iets anders.
Waar op de ring kleine pinnetjes zaten, zaten in het paneeltje kleine gaatjes, ik drukte de ring tegen het paneeltje, en het paste, maar er gebeurde niets, ik drukte uit alle macht maar ook nu gebeurde er helemaal niets.
Ik besloot het te gebruiken als een sleutel, ik draaide aan de ring, en nog een keer, nadat ik de ring drie keer rond had gedraaid, hoorde ik een klik, plotseling draaiden de twee grote panelen helemaal andersom, er kwamen andere afbeeldingen te voorschijn, en niet alleen aan de achterkant van het bed, maar ook aan de rechter en linker kant van het bed.

 

 

EINDE HOOFDSTUK 30

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.