All for Joomla All for Webmasters

Hoofdstuk 28

Ik besloot weer terug te gaan naar de andere put om de getallen van steen twee in te drukken.
Ik scrolde door de foto’s in mijn toestel, de tweede steen was de steen met de puntige bovenkant.
Het duurde niet lang of op de steen werd het derde getal ingedrukt, het leek wel of er door de laatste handeling een kleine aardbeving was ontstaan, de grond beefde en trilde.
Ik hoorde boven nog meer kreten en geluiden dan bij de eerste steen, ik besloot maar weer naar boven te klimmen om polshoogte te nemen voordat ik de derde en laatste steen zou doen.
Toen ik met mijn hoofd over de rand van de put keek zag ik dat de grond opengespleten was, ik begreep niet wat er was gebeurt.
Totdat ik naast de put stond en door Nick en Marieke op de hoogte werd gebracht.
Volgens hun waren de oren en de hoorns van de draak boven de grond uitgekomen, en de contouren van de drakenkop was nu hier en daar goed zichtbaar.
Ik liep van het ene punt naar het andere om te kijken wat er allemaal gebeurt was, het was bijna niet uit te leggen, maar als je op een toren zou kunnen gaan staan dan zag je op de grond de vorm van een hele grote drakenkop.
Ik was blij dat ons kamp iets verderop lag, anders hadden we vast schade gehad.
We vroegen ons allemaal af waarom deze vorm nu zichtbaar werd, waarvoor diende het, maar we hadden echt geen idee.
Het zou nog een paar uur duren voordat het licht werd, ik overlegde met Theolan en de kinderen wat we zouden doen, onze nieuwsgierigheid won het.
We besloten door te gaan met de laatste steen, wie weet wat er wel niet zou gebeuren, misschien komt nu de sleutel wel uit de grond.
Ik verwachte eigenlijk dat de deur zich zou openen en dat achter de deur de sleutel zou liggen.
Het zou een kluisdeur kunnen zijn, sleutel in de kast deur dicht en puzzel het dan maar eens uit, het was eigenlijk een super goede oplossing om de sleutel op deze manier veilig op te bergen.
Het duurde niet lang of ik was bezig de laatste drie getallen in te drukken, voordat ik de laatste indrukte gaf ik een waarschuwing aan een Rider die over de rand van de put hing, een moment later klonk het dat iedereen er klaar voor was.
Met beverige vingers drukte ik de het laatste getal in, maar het bleef doodstil, geen trilling geen geluiden van boven, nee!!!, helemaal niet, het bleef angstvallig stil.
Even later stond ik weer boven, het was elke keer een hele klim via een touwladder.
Ik was net boven toen Nick uit put twee kwam lopen, de deur is open!!!…schreeuwde hij, joeppie…ik had gelijk gehad.
Mooi even de sleutel pakken en we konden weer verder met onze reis.
Maar zo mooi als mijn gedachten waren, zo mooi was het in de praktijk niet.
Toen ik bij Nick kwam aanlopen, vroeg ik hem of de sleutel er lag, hij knikte van nee, nee?…vroeg ik hem alsof ik hem niet gehoord had, nee!!…. geen sleutel bevestigde hij, maar wel wat anders, wat dan vroeg ik.
Ga zelf maar kijken, er zit een grot achter de deur, ik besloot maar om zelf te gaan kijken dat heen en weer gevraag bracht ook gaan antwoorden.
Even later stond ik beneden, de deur was inderdaad open, en achter de deur was een grot.
Maar de grot was donker, mijn zaklamp deed niet meer omdat de batterijen leeg waren.
Even later kwamen er een paar toortsen naar beneden, ik kreeg er een in mijn hand gedrukt, achter mij stonden een paar Riders met hun zwaard in de hand.
Theolan was zeker bang dat mij wat zou overkomen, ik zetten mijn eerste stap in de grot, de toorts of fakkel verlichte de grot spookachtig.
Ik keek achter de geopende deur, ik hield de fakkel hoog boven mijn hoofd, ik zag alleen maar rotsen, ik draaide langzaam naar de linkerkant ik zetten een paar passen vooruit, voor me verscheen een gat in de vorm van een deur met een ronde bovenkant.
Ik liep voorzichtig door de opening die voor me lag, er verscheen een gang die ik voorzichtig inliep de bodem van de gang was mooi vlak.
Ik draaide me om, Theolan!!! Galmde ik door de ruimte, ja ik ben hier!!…, even later verscheen Theolan, zullen we doorgaan??, vroeg ik, Marieke en Nick kwamen ook tevoorschijn , het was een beetje moeilijk omdat het een smalle gang was, en naast elkaar lopen was er niet bij.
Maar even later stonden we te overleggen wat we zouden doen.
Omdat we meer vragen hadden dan antwoorden, en we echt niet wisten wat we konden verwachten, besloten we het zekere voor het onzekere te nemen en om te keren.
Het was niet zo dat we het opgaven maar wel dat we ons iets beter wilde voorbereiden.
Toen we boven stonden, riep Theolan een Rider bij zich, fluisterde hem wat in het oor en even later stonden er bij elke put twee wachten.
Er gaat niemand naar binnen en er komt niemand uit zonder dat we dat merken, ik vond het een goed plan.
Toen we een paar minuten later bij het kampvuur zaten, met een bord eten voor ons, spraken we over de dingen die er gebeurt waren.
Dat de gang ons ergens naar toe zou leiden stond als een paal boven water, maar waar naar toe was ons natuurlijk niet bekent, of er gevaar op ons zou loeren wisten we ook niet, dat zou maar zo kunnen.
We besloten dat we het op safe zouden spelen, er zouden vijftig Riders meegaan die tot aan de tanden toe bewapend waren.
Marieke en Nick zouden volgen, er zouden twee verkenners vooruit gaan, ongeveer tien meter daarachter zou Theolan en ik volgen, daarachter de rest van de Riders, de verkenners hadden een Walkie Talkies en een infraroodkijker bij zich.
We besloten de volgende dag in de loop van de morgen te gaan.
Er volgde een rustige nacht, het duurde niet lang of we waren er klaar voor, na een extra stevig ontbijt, volgde een goede voorbereiding, alles werd nagekeken, bogen werden gespannen en messen en zwaarden werden extra geslepen.
Kort voor de middag gingen we op weg, in een lange rij liepen we de wenteltrap af, even later waren we op het punt beland waar we de vorige dag gestopt waren.
Nog een paar aanwijzingen volgde en de verkenners liepen in een rustig tempo vooruit, de rest volgde in een lange rij.
Na ongeveer honderd meter kwam er een bocht van ongeveer honderdtwintig graden naar rechts, vijftig meter later een bocht van negentig graden naar links, tien meter later kwamen we bij een trap waar we twintig treden naar beneden gingen.
Er volgde een afwisselende route, dan weer een paar meter naar links, dan weer naar rechts, dan iets naar beneden dan weer iets naar boven.
Ik denk dat het al met al een lengte was van vijfhonderd meter, we liepen vast tegen een brede houten deur, met een ronde bovenkant.
Ook hier weer was er de drakenkop op de deur, maar dit keer niet van metaal, maar een uit hout gesneden deur, vakwerk was het net zoals van de metalen deur.
Het zag eruit als een grote kop met een wijd uiteen gesperde bek vol met grote tanden, en uit die bek hing een gespleten tong.
We zochten naar een klink of deurknop maar die ontbrak, ik keek een moment naar de levensgrote kop, en zonder ook maar een moment na te denken stopte ik mijn hand in de grote bek van de draak.
Er was geen Rider, Theolan of kind die me kon tegenhouden, mijn reactie was zo snel, dat voor ik het eigenlijk zelf in de gaten had mijn hand al in de bek van de draak op de deur had gestopt.
Ik zat al tot aan mijn ellenboog in de bek met de scherpe tanden.
Ik voelde een grote ruimte, op de tast voelde ik een ring, en nog een, en nog een, ik voelde een heleboel ringen van ongeveer tien centimeter doorsnee.
Voorzichtig haalde ik mijn arm weer uit de bek.
Een moment dacht ik na, na een moment te hebben nagedacht haalde ik mijn rugzak van mijn rug, ik zipte de rits open en zocht mijn digitale fototoestel.
Ik schakelde de flits in, daarna hield ik het toestel in de bek van de draak, daar maakte ik foto’s van de binnenkant.
Even later scrolde ik door de foto’s die ik gemaakt had, ik zag negen ringen hangen in drie rijen.
Aan de binnenkant, maar dan aan de kant waar wij stonden was een soort guillotine mes te zien, een mes die er ondanks dat het oud was er nog vlijmscherp uitzag.
Dat beloofde niet veel goeds, dat ik aan de ringen moest gaan trekken had ik al snel begrepen, en dat als ik aan de verkeerde ring zou trekken was ik mijn arm kwijt, brr wat een nare gedachte.
Ik zou niet weten aan welke ringen ik moest gaan trekken zonder beide armen kwijt te raken, de vraag was welke ring moest ik hebben, of was het een combinatie van ringen.
We konden niet verder, ik vroeg aan Theolan of er iemand een bos touw bij zich had, even later lag er een bos touw voor me op de grond.
Ik haalde het touw door de ring linksboven, en trok even later aan de twee touwen einden die uit de bek hingen.
Er volgde een droge klik, maar de deur bleef dicht, ik haalde het touw uit ring een en haalde hem vervolgens door ring twee de middelste in de bovenste rij.
Ik rukte aan het touw een vreemd krakend geluid volgde met een schuivend geluid er achter aan, het touw was door het midden gekliefd.
Ik herhaalde deze actie nog een paar keer, in de eerste rij hoorde ik bij de eerste en laatste een klik, op de tweede rij hoorde ik bij de tweede een klik, en bij de laatste rij weer bij de eerste en laatste.
Nick die het had bij gehouden vertelde dat het een X vorm was, maar de deur bleef dicht.
We besloten even een kleine pauze in te lassen, ik ging met de rug tegen de muur zitten en nam een slok warme thee uit mijn thermos fles.

EINDE HOOFDSTUK 28

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.