All for Joomla All for Webmasters

Hoofdstuk 24

Het was jammer dat ik ze niet kon uitprinten en naast elkaar kon leggen dan zou het een stuk makkelijker zijn om de verschillen te ontdekken.
In de verte zag ik Nick lopen, ik zwaaide en beduide hem om even te komen kijken, hij zwaaide terug even later stond hij met een brede glimlach voor me, morgen pap, ook wakker?.
Ja ikke wel en jij? Lekker geslapen?, ja heerlijk, mooi jongen, maar Nick je moet me even helpen, misschien dat jij het beter ziet dan ik.
Ik legde hem uit wat ik gevonden had, en ik gaf hem het foto toestel, een tijdje was het stil…… ja inderdaad ik zie wat je bedoeld, het verschil is minimaal.
Een tijdje was het stil, dit toestel heeft toch bluetooth?, ehm…. Volgens mij wel, ik heb wel een idee, hij pakte zijn telefoon zette hem aan pakte het fototoestel, was er even mee bezig…..zo ik heb het.
Dat je de telefoon nog bij je hebt je kunt hier toch niet gebeld hebben, ja weet ik hij staat ook uit, ik kan hem wel een beetje opladen met mijn lader op zonne-energie maar bellen wil niet echt nee, maar ik heb er nog een paar spelletjes opstaan en foto’s maken kan ook nog.
Wat heb je gevonden vroeg ik, nou als ik de foto’s zo naast elkaar leg dan zie je pas het verschil, ik keek mee en zag wat hij bedoelde, het lijkt wel een linker en een rechter klauw, maar dat verschil is wel minimaal.
Vol trots vertelde ik mijn bevindingen aan Torin, die glimlachte alleen maar, je bent op de goede weg volgens mij.
Ja dat zou kunnen maar ik heb echt geen idee wat ik er mee kan, maar goed we zoeken gewoon verder.
De volgende dag tuurden we op de landkaart, waar zouden we konden zoeken, op de plekken waar we de stenen hadden gevonden werd een kruisje op de kaart gezet.
De plek waar de andere steen zou moeten liggen hebben we helemaal afgezocht, daar is dus niets te vinden.
Ik besloot mijn gedachten maar eens op wat anders te zetten, ik wilde een tochtje maken te paard, toen ik dat aan Theolan had verteld, had hij bezwaar, ik kan je niet alleen laten rijden.
Ik zeg wat kan er nu gebeuren er is geen mens te bekennen en zo ver ga ik ook weer niet, Theolan wilde me alleen maar laten gaan als er tenminste vijventwintig Riders mee zouden gaan.
Ik vond het overdreven maar ik zag aan de blik van Theolan wel dat hij het meende, ik zou Theolan niet op andere gedachten kunnen brengen.
Na de middag pakte ik mijn rugzak vol met van alles en nog wat, je kon niet weten ik nam ook maar een Walkie Talkie mee op advies van Theolan die erg bezorgt was.
Ik wimpelde alle bezwaren van de hand voor mijn tripje, even later waren we met zesentwintig mannen onderweg waaronder ik.
Het werd een heerlijke rit, ik had eigenlijk geen idee waar ik heen wilde, we volgden gewoon de oever van het meer en zagen wel waar we uit zouden komen.
Na een paar uur rijden besloten we om een korte pauze in te lassen, een van de Riders keek met de infrarood kijker in het rond, ze hadden zich met onze moderne middelen al helemaal eigen gemaakt.
Na een pauze van een half uurtje reden we weer verder het landschap was echt prachtig vol met kleuren en geuren.
Een van de twee Riders die een paar honderd meter voor ons uit reden, om de boel te verkennen kwam aandraven, we hebben voetsporen gevonden in het zand vertelde hij.
Voetsporen?, van wie?, het zijn vreemde sporen die wij ook nog nooit gezien hebben heer Khemron, toen we even later bij de plek kwamen waar de sporen in het zand stonden, bleek het inderdaad om vreemde sporen te gaan.
Het leken wel kraaienpoten in het groot, met drie lange tenen, en een aan de achterkant, de afstand tussen de voorste en de achterste teen was ongeveer 50 cm.
Enkele Riders hadden hun boog van hun schouder gehaald en er een pijl opgelegd, anderen trokken hun zwaard.
Ik legde een pijl naast een duidelijke pootafdruk en maakte er een foto van, aan de pijl kon je inschatten hoe groot de afdruk ongeveer was.
Ik keek uit welke richting de voetstappen kwamen, en vervolgens de kant waar ze heen gingen, ik stapte op mijn paard en reed richting de kant op waar de voetsporen naar toe liepen na de sporen ongeveer 5 minuten te hebben gevolgd zagen we een grote grot voor onze neus opdoemen.
Het leek me geen goed plan om er nog dichter naar toe te rijden, je kon niet weten welk monster zich daar in die grot verborg.
Nieuwsgierig was ik natuurlijk wel, maar levensmoe niet dus besloten we om te keren en terug naar onze basis te rijden, maar niet voordat ik ook hier een paar foto’s van had gemaakt.
Op de infraroodkijker was ook niets te zien geweest, toen we na een paar uren weer terug bij het kamp kwamen deden we verslag van wat we gezien hadden, de foto’s maakte veel indruk, aan de pijl die naast het voetspoor lag kond iedereen die de foto’s wilde zien de grote wel inschatten .
Ik denk dat we ons kamp beter moeten beveiligen Khemron, voordat ik kon reageren had Theolan al enkele Riders opdracht gegeven te kijken wat we aan onze veiligheid konden verbeteren.
Misschien is het volk van Ness wel opgevreten door die monsters, dat zou best kunnen toch?, het was Marieke die met deze optie kwam.
Ja idd dat zou kunnen maar dan waren er vast andere sporen gevonden dan wat we tot nu toe hebben gevonden.
Maar het zou wel een reden kunnen zijn voor het vertrek van het volk van Ness, of zouden het monsters zijn die door koning Morogh uit de duistere onderwereld gehaald waren……..misschien?.
Er kwamen steeds meer vragen op ons bord te liggen waarvan de antwoorden ontbraken, ik besloot de kaart er bij te pakken en de gevonden voetsporen op de kaart te markeren, wie weet kregen we op een later tijdstip dan een beter overzicht.
Later die avond kon ik de slaap niet vatten, er gingen van allerlei gedachten door me heen, morgen zou de beveiliging van het kamp worden aangepakt, de wachten voor deze nacht waren verdubbeld.
Het gevaar zou de waterkant zijn, als we aangevallen werden dan was het wel uit die richting.
Het duurde lang voordat ik in slaap viel, het werd een onrustige nacht, ik droomde over draken met grote klauwen die hun zinnen op mij hadden gezet, zwetend en met het gevoel dat mijn hart in mijn keel zat schrok ik wakker.
Ik zag dat het kampvuur nog volop branden, ik besloot er naar toe te lopen, ik leek wel dronken ik zwabberde op mijn benen.
Er zaten een paar Riders thee te drinken, of ik ook een beker met thee wilde vroeg een van de Riders, ik knikte, even later had ik een dampende beker thee in mijn handen, bedankt mompelde ik.
Een paar van deze Riders hadden wacht gelopen, ik vroeg of er nog iets gebeurt was, op een luide schreeuw in de verte na was er niets gebeurt.
Een luide schreeuw vroeg ik met veel belangstelling, waarvan dan?, het klonk als het monster van de voetsporen, het was een harde luide schreeuw die me door merg en been ging vertelde hij.
Nu zijn Riders niet bang uitgevallen, maar ik zag toch aan deze Riders dat ze niet happy waren met dat monster op de achtergrond.
Niemand had het monster gezien, voetsporen en een luid gebrul was het enige, langzaam kwam er een eind aan deze nacht, ik was lekker bij het kampvuur blijven zitten, de thee smaakte prima, en waren altijd wel een paar Riders die iets te vertellen hadden bij het kampvuur.
Ik wist dat een tekort aan slaap me deze dag nog zou bezuren maar dat zagen we dan wel weer.
Het kamp begon langzaam maar zeker te ontwaken de dagelijkse rituelen volgden, er werd continue wacht gelopen, Riders bleven trainen in het boogschieten, zwaard vechten ze deden er alles aan om in goede conditie te blijven, het waren niet voor niets de elite onder alle Riders, deze Riders waren speciaal geselecteerd voor deze missie.
Het gaf mij een veilig gevoel zo tussen deze elite troepen, met als naam Riders.
Mijn gevoel had me niet bedrogen ik was niet vooruit te branden, ik besloot om nog maar een uurtje in mijn slaapzak te kruipen, misschien werd het daarna beter.
Het bleef niet bij dat ene uurtje ik sliep uren achter elkaar, heldere beelden passeerde de revue, ik zag de klauwen, de gespleten tong, de grot en de voetsporen.
Vreemd dat ze zo helder waren in mijn geest, en dit allemaal terwijl ik sliep, het voelde alsof ik het bij volle bewustzijn mee maakte.
Toen ik na uren ontwaakte uit mijn droom bleef ik nog een tijdje in mijn gedachten hangen, ik zag het nu allemaal helderde, het voelde alsof ik het licht gezien had.

 

EINDE HOOFDSTUK 24

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.