All for Joomla All for Webmasters

Hoofdstuk 15

We wisten niet dat de Kobolden de Imp’s hadden ingehuurd, of misschien hebben de Imp’s zich wel bij de Kobolden aangesloten, het kwaad groeit met de dag.

Maar we zijn goed vanaf gekomen, maar we zijn er nog niet, we blijven op de hoede, als we deze kronkel wegen hebben gehad komen we op een lang recht stuk, we gaan dan in een rustige draf, dan kunnen we binnen een paar uur bij de basis zijn.
Welke basis vroeg ik aan Faolan, jouw huis kwam hij tussen beide, dat is toch onze basis.
Ja, natuurlijk Faolan, ik denk niet in militaire thermen, het is mijn huis en ik zie mijn huis niet als basis, zoals jullie dat doen.
We wisselden nog enkele woorden en Faolan reed weer vooruit.
Even later kregen we het bevel draf, en in een heerlijk tempo reden we even later door de vroege ochtendschemering.
We reden naar de plek waar we eergisteravond de paarden hadden opgehaald, we stegen af, en de drie Riders namen de paarden mee.
Vier Riders hadden de kist in hun midden en twee anderen sleepten een gevangenen mee, die een oude aardappel zak of zoiets over zijn kop had.
Zo kwamen we bij mijn huis aan, de kist werd naar binnen gedragen, de gevangenen werd in het houthok gezet en daar vastgebonden en bewaakt.
Dat was een heel avontuur, kwam er als een dikke zucht uit mijn mond, ik ging naar de keuken, maakte een grote thee, want ze lusten geen koffie, ik was wel toe aan een bak koffie die ik aan het zetten was, ik maakte een grote school met brood, en droeg die naar de kamer.
Even later zat iedereen te genieten van de boterhammetjes met thee, er was ook een bord met boterhammen en een mok thee naar het houthok gebracht.
Er heerste een rustige stilte, op het smakken en slurpen van de thee na dan, ik genoot van mijn koffie wat een mens dat kan missen, dacht ik bij mezelf.
Na het eten ruimde ik alles weer op, en Faolan gaf de orders voor de dag, twee Riders zouden de gevangene bewaken, en die twee Riders zouden elke twee uur afgelost worden, de rest ging slapen, even later was het rustig in de kamer.
Ik schreef een briefje voor de kinderen, in het kort over de gebeurtenissen zodat ze op de hoogte waren, en even later lag in nadat ik me gedoucht had, heerlijk in mijn warme bed.
Wat buitenlucht goed was voor je nachtrust mompelde ik nog, even later sliep ik.
Midden op de dag werd ik weer wakker, ondanks dat mijn ritme een beetje in de war was voelde ik me buitengewoon fit, mijn buikje rammelde en ik besloot om op te staan en me zelf maar eens te voederen.
Beneden aangekomen kwam ik er achter dat er meer personen waren die gevoederd wilde worden, dan moest ik eerst naar de super, het was niet aan te slepen, met een heel leger onder je dak.
Een uur later liep ik door de supermarkt, om weer een voorraad in te slaan, nu moest ik ook nog rekening houden met de Riders die erg gezond aten dus veel groente en fruit.
Met een vol geladen auto kwam ik een paar uur later weer thuis, ik hoorde van Faolan dat ze net de Imp hadden verhoord, maar die had geen krimp gegeven, vanavond zou hij naar elders worden vervoerd en gevangen gezet worden en berecht.
Het werd een rustig dagje er hing een ontspannen sfeer en iedereen was toch wel blij dat het zo goed was afgelopen, Nick en Marieke kwamen redelijk op tijd weer, en werden bijgepraat over alles wat er gebeurd was en wat er nog ging gebeuren.
We zouden maar een paar dagen hier blijven en dat zou de reis pas echt beginnen, een reis die wel maanden kon duren, maar niet gerekend in mensen tijd, dan was het maar erg kort.
We gingen deze avond allemaal vroeg op een oor, morgen zouden we van Torin op de hoogte gebracht worden hoe nu verder, en morgen zouden we de kist openen, dus eigenlijk wel een spannende dag.
Faolan zette wachtposten uit voor de komende nacht, we waren in het bezit van de kist, en die was erg populair bij de Kobolden en anderen kwade volkeren.
Een uurtje later lag ik heerlijk te slapen, buiten was het rustig, de Riders die op wacht stonden liepen heen en weer luisterend naar de kleinste geluidjes.
Plotseling was er een luide knal, gevolgd door een nog luidere knal, maar dan dichterbij, meteen was het hele huis in rep en roer, Riders rende met hun wapens in de hand naar buiten.
Overal werd gekeken en gezocht waar waren die knallen weggekomen en waar was de vijand alles werd uitgekamd en afgezocht helemaal niets, er werd niets gevonden.
Een van de Riders kwam aan rennen, de gevangenen is weg, vertelde hij, het was een afleiding manoeuvre.
Faolan was er niet blij mee, maar snapte ook wel dat niemand er wat aan kon doen, het belangrijkste was dat Khemron en zijn gezin, en de kist van Grammar in veiligheid waren.
Even later kwamen er twee rider binnen, we konden niets vinden vertelde ze, geen sporen helemaal niets.
Faolan vond dat erg vreemd, omdat Riders superieur zijn in het spoorzoeken, een gevangenen die weg was, en geen spoor te vinden, iets klopte er niet vond hij.
We besloten maar weer het bed in te kruipen, de nacht was nog lang en morgen zou het ook weer een drukke dag worden, en wie weet wat er nog allemaal boven ons hoofd hangt.
Echt lekker had ik niet meer geslapen, het nachtelijke gebeuren zoals de knallen en het verdwijnen van de gevangene had niet echt bijgedragen aan een goede slaap.
Een beetje knorrig liep ik in mijn ochtendjas naar beneden, daar was het al weer een drukte van jewelste, het was zaterdag de kinderen waren vrij, en die zaten al beneden, samen met enkele Riders.
Er werd luid gelachen, morgen pap, klonk het bijna tegelijk uit twee monden, lekker geslapen??.
De Riders maakte een lichte buiging met de armen gekruist voor hun borst zoals gewoonlijk, goeden morgen heer Khemron.
Goede morgen mannen, en nee ik heb niet lekker geslapen zei ik tegen de kinderen, het nachtelijke gebeuren heeft mijn slaap verstoord.
Nachtelijk gebeuren??, ik legde uit wat er was gebeurt de afgelopen nacht, de kinderen hadden natuurlijk weer niets gehoord, die sliepen overal door heen zoals altijd.
Ik kreeg al snel een bak koffie voor mijn neus, met de opmerking hier knap je van op knorrepot, of het duidelijk te horen was dat ik slecht geslepen had, ehm ja dus.
Na een stevig ontbijt ging ik naar de woonkamer, de drang om Torin op te pakken was erg groot.
Ik ging weer zitten in mijn luie stoel, met Torin op mijn schoot en ik opende het boek.

Beste Khemron

Het eerste deel van de zoektocht zit erop, de kist van Grammar is veilig in ons bezit.
Morgen nacht kan de kist van Grammar worden geopend, drie nachten na het vinden om precies 03:03 uur, je bent al in het bezit van de sleutel.
Als de kist eenmaal geopend is, zal de inhoud jullie helpen om de vermiste twee delen van de sleutel te vinden.
Als je de inhoud van de kist eigen hebt gemaakt dan ben je klaar voor het zwaarste deel, en dat is de zoektocht naar de verloren sleutel delen.
Zorg dat jullie klaar staan, twee dagen na het openen van de kist van Grammar.
Faolan zal jullie lijden naar de poort in het zwarte woud.

De dag na het openen van de kist, zal ik je meer vertellen.

 Afz. Torin

Grijze woud, Zwarte woud, hoeveel wouden zijn er eigenlijk dacht ik bij mezelf, ik woon mijn hele leven al hier en ik heb er nog nooit van gehoord.
De tijd ging voorbij met slapen, praten en eten, er gebeurde echt helemaal niets oer saai was het leven, de Riders verlangde weer na hun eigen wereld, waar de natuur prachtig was, en waar geen vliegtuigen, auto’s en meer van die dingen waren, er was veel ongerepte natuur.
Hier en daar vond je kleine dorpjes waar dan mensen woonde van allerlei pluimage, hier en daar stonden burchten waar kasteel heren hun bezit vergaarden en beschermden.
Het deed me allemaal aan de middeleeuwen denken en het leek me prachtig om dat ook eens van dicht bij mee te maken,
Nog een paar uur en dan was het tijd om de kist van Grammar te openen, ik kon me geen voorstelling maken wat er in de kist zou zitten, misschien goud en juwelen, ik had nog wel wat wensen hier in en om het huis, wie weet.
Nog een paar uur en dan zou ik het weten, Faolan kwam binnen lopen, de wachten zijn weer verdeel, en verdubbeld, we willen de laatste paar dagen of uren geen enkel risico nemen.
De kobolden zijn er op gebrand om de kist in handen te krijgen, maar ik moet je zeggen, heer Khemron, ze zijn wel erg rustig, we vinden het erg vreemd, en begrijpen totaal niet waarom dat zo is.
Er moet een reden voor zijn, dat ze in de buurt zijn weten we, maar ze blijven op afstand, en we kunnen geen redenen vinden waarom dat zo is.
Nog een uurtje kwam ik tussen beide, Faolan keek op de klok en knikte, ik ben benieuwd ging ik verder, wat we in de kist zullen vinden.
Over een klein uurtje weten we het, we dronken samen een kop warme chocolade melk, waar alles Riders dol op waren vooral als ze op wacht hadden gestaan.
Langzaam vestreek de tijd, ik had de sleutel, die niet eens op een sleutel leek voor me liggen, het leek meer op een opgekrulde uitloper van een plant, het was een sierlijk voorwerp.
Nog 5 minuutjes en dan was het zover, de kinderen waren ook naar benden gekomen, enkele Riders hadden zich verzameld, de rest stond op wacht.
Ik stond voor de kist, met de sleutel in mijn hand, de seconden tikte weg.
Tijd klonk het en ik drukte de sleutel op zijn zijkant in de opening, een vreemde klik, en nog een paar klikken, en met een luid gekraak opende de kist.
Ik pakte het deksel en duwde hem naar boven, echt soepel ging dat niet, er was natuurlijk al jaren, wie weet eeuwen, geen drupje olie meer op de scharnieren gekomen.

EINDE HOOFDSTUK 15

 

Geef een antwoord

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd.