All for Joomla All for Webmasters

De Druppel

Ik zie in mijn droom een groot meer dat verscholen ligt tussen het groen en er staan prachtige bomen treurwilgen om precies te zijn hun takken hangen tot net boven het water.
Een eindje verderop zie ik een waterlelie met veel witte bloemen dan zie ik nog weides met o.a. klaprozen, korenbloemen.
Het valt me op dat alle kleuren sober zijn alsof de felle kleuren eruit gezogen zijn verderop zie ik een wit gelakt bankje ik loop er naar toe en neem plaats en ik druk mijn rug tegen een zacht lila kussen dat in de hoek van de bank ligt.
Ik zie mijn uitgeblazen adem als zachte mist voor me weg zweven zoals het in de winter maar ik voel geen kou en ik bedenk me dat ik ook geen warmte voel het vreemde is dat ik helemaal niets voel zelfs mijn benen die ik voor me zie voel ik niet!
Ik zit op een wit bankje met een lila kussen in tegen mijn rug en ik voel helemaal niets terwijl ik daar zit valt het me ook dat het heel stil is om me heen  ik probeer me te focussen en te luisteren of ik ergens nog een geluidje hoor maar het is stiller dan stil.
Ik zit op een wit bankje aan de rand van een meer omringt met grote bomen en vele bloemen met sobere kleuren en ik hoor helemaal niets, zelfs als ik geluid probeer te maken door in mijn handen te klappen blijft het stil!
Het valt me ook op dat ik ondanks dat ik op een bankje zit die vast niet hoger is dan een halve meter het wel lijkt alsof ik op een hoogte van vele meters over het meer kijk dan valt het me ook op dat er niets beweegt, geen blad, geen bloem en het water is nog gladder dan een spiegel.
En daar zit ik dan in mijn eentje op een wit bankje met een lila kussen in mijn rug in een voor mij vreemde wereld die voor mijn gevoel stil staat in de tijd naar een bewegingsloos meer te staren.
Verbeeld ik het mij of geeft het water licht? vreemd dat me dat nu pas opvalt en zie dat er een lichtblauwe gloed in het water zit.
Ik wil op mijn horloge kijken maar er zit geen horloge om mijn pols en zelfs mijn telefoon is weg dat laatste is eigenlijk niet raar omdat de broek die ik aan heb niet van mij is ik heb namelijk geen witte broek!
Hoe lang ik daar nu zit weet ik niet maar voor mijn gevoel zit ik vast in de een droom ik zit daar in mijn witte kleding op een wit bankje met een lila kussen in een wereld die sober is en ook nog zonder geluid en beweging!
Hoe lang ik nu al op dat witte bankje zit weet ik niet mijn verstand zegt net maar mijn gevoel denkt er anders over, nu moet ik zeggen dat in het verleden mijn gevoel me niet vaak bedrogen heeft soms zou ik willen dat ik er meer naar geluisterd had, maar nu weet ik niet welke van de twee ik moet geloven!
Daar zit ik dan voor mijn gevoel bevroren in tijd te staren naar het midden van een meer en dat bijna gedachten loos in een wereld zonder leven.
Dan als donderslag bij heldere hemel valt er plotseling uit het niets een grote druppel water midden in het meer, het water spat omhoog en valt meteen terug in het meer dat meteen reageert en in beweging komt.
Het water begint te golven en grote cirkels vormen zich om de plek waar de grote druppel in het water is gevallen.
Plotsklaps beginnen de bladeren te ritselen de takken van de wilgen te zwiepen en de bloemen heen en weer geslingerd.
De inpakt van de druppel is groot en de golven zijn enorm!
Na een tijdje keert de rust terug alles om me heen komt weer tot rust en langzaam maar zeker neemt de stilte het weer over en word alles weer bewegingloos.
De treurwilgen geven met hun hangende takken nog steeds een treurige aanblik aan het meer en de omgeving ik langzaam maar zeker de wereld om me heen vervagen.
Na een tijdje lijkt het wel alsof de zon opkomt en alles door haar stralen van een wit laagje voorziet dan volgt er een explosie van licht waarin ik langzaam maar zeker oplos en een word met alles en verdwijn in het niets.

Uitleg.

Ik zat afgelopen week in de auto en dacht aan mijn ouders en aan de dood en ik bedacht me dat de dood is als een druppel water die zomaar uit de lucht kan komen vallen.
Een druppel die valt in een groot meer, het meer zie ik als het oneindige iets waar de druppel snel een met word.
De impact van de druppel zou het leven kunnen zijn, de druppel die zo uit het niets valt is het plotselinge in dit geval de dood het opspattende water is de reactie van de omgeving, de ringen zijn de impact die het heeft dichtbij de hoge ronde golven zouden dan de naaste familie zijn en verderop de lage ronde golven zijn dan de mensen die er veel verder vanaf staan.
Als de tijd verstrijkt word het water weer rustig en gaat het leven voor de levende weer verder, de treurwilgen staan symbool voor het rouwproces, het bankje zie ik als een plek voor bezinning en een plek waar je kunt nadenken.
Het lila kussen zie ik als een kleur die bij de dood past en iets wat toch verzacht in dit geval dus de harde witte bank en het zachte lila kussen, de witte bloemen van de waterlelie is de tweede kleur die ik passend vind.
Het witte licht aan het einde van het verhaal vind ik passen bij mensen die geloven dat we naar het witte licht toe gaan, ik geloof zelf dat als je geloofd in iets na de dood dat dat dan de dood makkelijker maakt.

De dood is niet het einde maar een nieuw begin……..

IKKE